Çalıkuşunun Defteri
@suleklnc
Kitaplar en yakın dostum
Türkçe Öğretmeni
Gaziantep
39 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Sesini duymadığım gün
Yaşanmış değil
Açan çiçek değil
Öten kuş değil
Yüzünü görmediğim gün
İçimde yıldızlar sönük
Güneşler güneş değil
Seni sevmediğim gün
Seni anmadığım gün
Olacak iş değil...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Rüyalar Anlatılmaz1000Kitap
Puan vermedi·392 syf.·
2026 7. kitabı
Nermin Yıldırım- Rüyalar Anlatılmaz
Nermin Yıldırım, bu kitabı ile okuru sadece bir aile trajedisine değil, aynı zamanda insan zihninin en kuytu köşelerine, bastırılmış anılara ve "hatırlamanın" sancılı sürecine davet ediyor.
Romanın merkezinde, geçmişin hayaletleriyle boğuşan bir karakter ve parçalanmış bir aile yapısı yer alır.
Kitap, "Bazı şeyler hatırlanmamak üzere gömülür mü, yoksa sadece pusuda mı bekler?" sorusunu sorar. Kahramanımız geçmişini deşerken, bizler de kendi kişisel tarihimizdeki boşlukları sorgulamaya başlarız.
Yazarımız, bir ailenin sessizlikle nasıl inşa edildiğini veya yıkıldığını ustalıkla anlatır. Söylenmeyen sözlerin, anlatılmayan rüyaların bir kambur gibi nasıl taşındığını gözler önüne serer.
Nermin Yıldırım, Bavula Sığmayan adlı eserinde olduğu gibi bu eserinde de alametifarikası olan o "oyunbaz" ama bir o kadar da hüzünlü dili kullanıyor.
Gerçek dünya ile rüya alemi arasındaki sınırın inceldiği anlar, romana masalsı ama tekinsiz bir hava katıyor. "Rüyalar anlatılmaz" denir ama yazar rüyaları anlatmak yerine onları yaşatmayı seçmiş kitabında bize.
Romanın karakterleri siyah-beyaz değil; her biri kendi travmaları ve haklılık paylarıyla gri alanlarda dolaşıyor.
Ana karakterin çıktığı yolculuk sadece mekânsal değil, aynı zamanda psikolojik bir kazıdır. Kendi çocukluğuna, anne-baba figürlerine ve en önemlisi kendi kimliğine dair bir keşiftir.
Rüyalar Anlatılmaz, her ne kadar bir aile romanı gibi görünse de aslında bir "iyileşme" çabasıdır. Yazar, yaraların üzerine gitmenin, onları deşmenin iyileşmek için tek yol olduğunu hissettirir. Kitap bittiğinde zihninizde kalan en güçlü duygu, insanın kendi gerçeğinden kaçamayacağı ve o gerçekle barışmadan özgürleşemeyeceği düşüncesidir.
Hüzün ve Tesadüf1000Kitap
Puan vermedi·90 syf.·
2026 6. kitabı
Mustafa Kutlu-Hüzün ve Tesadüf
Bu kitap, sadece bir olay örgüsü sunmak yerine, okuru modern dünyanın gürültüsünden çekip çıkararak kadim bir huzura ve beraberinde getirdiği o zarif hüzne davet eder.
Kutlu, bu eserinde "hüzün" kavramını karamsar bir depresyon hali olarak değil, insanın varoluşsal bir parçası ve olgunlaştırıcı bir durak olarak ele alır.
Kitapta "tesadüf" kelimesi aslında ilahi bir tevafuka işaret eder. Karşılaşmalar, ayrılıklar ve hayatın akışı, görünürde rastgele olsa da arka planda muazzam bir nizamın parçasıdır.
Yazardan okuduğum diğer eserlerde de gördüğüm o meşhur "şehirleşme ve yabancılaşma" eleştirisi burada da hissediliyor. Yitip giden mahalle kültürü, samimiyet ve eşyanın tahakkümü karşısında duyulan özlem kitabın ana damarlarından biridir.
Kutlu’nun dili, bir suyun akışı kadar duru ve sadedir. Ancak bu sadelik, arkasında derin bir tasavvufi ve felsefi birikim taşır.
Kitabı okurken sanki bir çınar ağacının altında, bilge bir dostunuzla dertleşiyormuşsunuz hissine kapılırsınız.
Eser, birbirinden bağımsız görünen ama aynı ruh ikliminde birleşen metinlerden oluşur. Bu yapı, okuyucunun her bölümde farklı bir duygu durağında dinlenmesine olanak tanır.
Hüzün ve Tesadüf, bize "durmayı" hatırlatır. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan modern insanın elinden tutup onu içsel bir yolculuğa çıkarır.
"Dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti."
Yazarımız bu eserinde, bu kadim gerçeği günümüz insanının anlayacağı bir dille yeniden yorumlar. Hayatın içindeki küçük ayrıntıların (bir kuş sesi, bir bardak çay, bir eski dost selamı) aslında hayatın kendisi olduğunu vurgular.
Sessiz, sakin ve kısacık bir okuma istiyorsanız tam size göre bir kitap
Algernon'a Çiçekler1000Kitap
Puan vermedi·325 syf.·
2026 5. kitabı
Algernon'a Çiçekler
Daniel Keyes’in kült eseri Algernon’a Çiçekler, bilimkurgu kisvesi altında aslında çok derin bir insanlık dramı sunuyor. Bu kitap sadece bir "zekâ artış hikayesi" değil; yalnızlık, sevgi ve insani değerlerin neye bağlı olduğunu sorgulatan sarsıcı bir yolculuk.
Kitap, düşük bir IQ’ya sahip olan Charlie Gordon’un, zekâsını artıracak deneysel bir ameliyata gönüllü olmasıyla başlıyor. Charlie’nin bu ameliyatı isteme sebebi çok safça: "İnsanlar beni sevsin, arkadaşım olsun."
Ancak Charlie zekâsının zirvesine ulaştığında, trajik bir gerçekle yüzleşiyor: Bilgi her zaman mutluluk getirmez. Aksine, zekâsı arttıkça çevresindeki insanların ikiyüzlülüğünü, ona acıyarak baktıklarını ve aslında ne kadar yalnız olduğunu fark ediyor.
Kitap Charlie’nin "ilerleme raporları" şeklinde yazılmış. Başlangıçta imla hatalarıyla dolu olan basit cümlelerin, Charlie zekileştikçe edebi bir derinliğe kavuşması; sonrasında ise yaşanılan gerileme ile o hataların geri dönmesi okuru duygusal olarak paramparça ediyor.
Charlie’den önce ameliyat edilen fare Algernon, aslında Charlie’nin aynasıdır. Algernon’daki her değişim, Charlie’nin gelecekteki kaderinin habercisidir.
Kitap, toplumun zihinsel engelli bireylere bakış açısını sert bir şekilde eleştirir. Charlie zekiyken de, değilken de aynı insandır; ancak insanların ona tavrı sadece IQ puanına göre değişir.
Algernon’a Çiçekler, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacağınız, boğazınızda düğüm bırakacak bir eser. Charlie’nin yaşadığı o kısa süreli parlama ve ardından gelen karanlık, insanın varoluşsal sancılarını harika özetliyor.
"Lütfen, eğer vaktiniz olursa, arka bahçedeki Algernon'un mezarına biraz çiçek koyun..."
Bu cümle, edebiyat tarihinin en can yakıcı sonlarından biri olabilir. Eğer henüz okumadıysanız, empati
Mesihpaşa İmamı1000Kitap
Puan vermedi·257 syf.·
2026 4. kitabı
Mesihpaşa İmamı//Sâmiha Ayverdi
Yazarımızın kelimelerle kurduğu bir vicdan aynası gibi. Sadece bir imamın hikâyesini değil; modernleşmenin eşiğindeki İstanbul’un, değerleriyle sarsılan insan ruhunun hikâyesini anlatıyor. Mesihpaşa Camii’nin imamı Halis Efendi üzerinden; inanç, ahlak, sadelik ve maneviyatın sessiz ama derin bir mücadelesine tanıklık ediyoruz.
Ayverdi, gürültülü çatışmalardan çok iç dünyaya yöneliyor. Halis Efendi’nin vakur duruşu, dünyevi hırslardan uzak yaşayışı ve çevresindeki çözülmeye karşı sergilediği sükûnet; okuru ister istemez kendi hayatına dönüp bakmaya zorluyor. Roman boyunca “değişen zaman mı insanı bozar, yoksa insan mı zamana yenilir?” sorusu satır aralarında dolaşıyor.
Bu kitapta büyük olaylar yok belki; ama büyük bir suskunluk, derin bir iç hesaplaşma var. Mesihpaşa İmamı, hızlı akan hayata karşı yavaşlamayı, kaybettiklerimizi hatırlamayı ve insan kalabilmenin ne demek olduğunu fısıldayan bir eser. Okuması sakin, etkisi uzun…