Aslında ağzımdan öyle bir şey çıkmamıştı, ama ne yazık ki şu hayatta söylediklerimiz kadar söylemediklerimizden de sorumluyuz. Ve en önemli şeyleri genelde konuşarak değil de susarak söylüyoruz.
“… karşılıklı susarak oturuyoruz. Konuşmamak ne iyi,
bir bilsen. İnsan elbette konuşmak istiyor; dert yanmak, haklı çıkmak istiyor. Fakat kelimeler insana ihanet ediyor…”
Kimsenin yükü dışarıdan görünmez. Kimsenin sessizligi anlatıldığı kadar basit değildir. Bazıları içindekileri gülümseyerek taşır, bazıları susarak. Bazıları ise kendine bile anlatamaz.