De profundis, derinliklerden.
wilde, çok sevdiği ve nefret ettiği ‘sevgili bosie’sine’ kırgınlıklarını ve öfkesini açarken kendisini buluyor.
“bu mektubu senin yüreğine acı vermek için değil, kendi yüreğimden acıyı sökmek için yazıyorum.”
çok sevdiği biri tarafından kırıldıktan sonra wilde’ın, en çok önemsediği ve her şeyin üzerinde tuttuğu sanat idealinin bile nasıl değişip şekillendiğini okumak muazzamdı.
dorian gray’de ki hazcı ve estetikçi sanat anlayışı ruh ve keder’e evrimleşir. hayatının merkezine sanat’ı konumlandıran adam, sanatı tekrardan ve daha yoğun biçimde anlar. mektup eski sevgiliye tinsel bir sitem ve veda olsa da aslında hayal kırıklığı, acı ve öfke yaşayan daha sonra tüm bunları ve kendisini aşan, sonra tekrardan bulan Wilde’ın “derinliklerini” anlatır.
“bana ‘yaşamın zevkini’ ve ‘sanatın zevkini’ öğrenmek için gelmiştin.
belki şans, sana çok daha olağanüstü bir şeyi, “keder”in anlamını ve güzelliğini öğretmek için seçmiştir beni.”
ne zamana dek içimde tasa,
yüreğimde hep keder olacak?
ne zamana dek düşmanım bana üstün çıkacak?
Mezmurlar, 13