tümüyle ölmeyeceğim
bedenim bir izmarit izi
tümüyle ölmeyeceğim
her şeyi söylemedim daha
bedenim bu, kayboluşlarımın izi
ucuz tütün
ve cebimde yırtılmış füruğ şiiri
bir de ellerin
ardımda bıraktığım
tümüyle ölmeyeceğim
yaşam bir yaz akşamı şimdi
yoldaydım, tanrı’yı sorguladım
tümüyle ölmeyeceğim
yaralarım dindi
benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden inmektir
ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte
ve gurbette,
benim payıma düşen anılar bahçesinde hüzünlü gezintidir.
ve ‘ellerini seviyorum’ diyen sesin hüznünde ölmektir..
ellerimi bahçeye dikiyorum,
yeşereceğim, biliyorum, biliyorum, biliyorum
Furuğ Ferruhzad