Kitapla ilgili yazmak, anlatmak belki de haykırmak istediğim öyle çok duygu, düşünce ve his var kii... Bu kadar yoğun ve iç içe girmiş olan zihnimdeki hükmedemediğim bu soyut varlıkları şimdi nasıl olurda somutlaştırırım inanın ben de merak ediyorum. Kitaba geçmeden Oğuzcum Atay'a karşı içimde oluşan karşı konulamaz saygı ve hayranlığı belirtmeyi bir borç bilirim. Kitabı bitirdikten sonra kendime kurduğum ilk cümle "Böyle büyük bir ustanın Türk edebiyatında var olmuş olması kendim ve ülkem adına pahabiçilemez bir gurur!" oldu. Tabikii ister istemez sonrasında acaba yabancı bir edebiyatta olsaydı değeri nasıl bilinirdi, ne kadar kıymeti karşılanırdı, ne kadar okur ile tanışırdı sorularını da sormadan edemedim. Ne yazık ki çoğu kimse gibi benim de bu sorulara verdiğim cevaplar çok daha olumlu bir tablo ile karşılaşırdık minvalinde oldu. Açıkçası okuma oranı bi hayli düşük olan bir toplumdaki fertlere önerilecek türden bir kitap olduğu fikrine de sahip değilim. Zira kitabı anlamak çok çok çok zor. Kitabı bitirmiş incelemeler okumuş, dinlemiş ve inceleme yazarkenki şu vaziyetimde dahi kitabı anladım diyemiyorum. Kitabın sırrı da burasında bunu kabul ediyor ve de bu sırrı inanılmaz derecede seviyorum. Fakat okuma alışkanlığı olmayan fertler için yarıda bırakılmaya pektabii mahkum bir eser. Bu durumu sadece en çok yarım bırakılan yazarlar anketinin sonuçları değil yazarın ta kendisi de kabul ediyor. "Beni şimdiye kadar otuz yedinci sayfaya kadar okudular, sıkılıp ellerinden bıraktılar, o sayfam açık öylece kaldım." Kitabında yer alan bu bölümde bu gerçekliği bizimle yüzleştiriyor. Her baktığım inceleme sonrasında herkesin kitaptan farklı anlamlar çıkardığını ve bambaşka yorumlar yaptığını gördüm. Bazı okurlar kendinden çok emin olarak yorum yaparken çoğu okurunda şüpheler