Çağdaş İtalyan yazar Antonio Tabucchi'nin "kurbanın değil, araştıranın kimliği üzerine, olmayan bir romanın hikayesi" olarak adlandırdığı ilginç bir gerilim romanı olan @canyayinlari n dan #ufukçizgisi ni okudum. . .
Kahramanımız Spino bir morg görevlisi. Getirilen cesetlerin kayıtlarını yapıp, onları değişik özelliklerine göre listelendiriyor ve onlarla aralarında duygusal bir bağ kuruyor. Kimliği belirsiz gelen bir cesedi, kendi gençliğine benzeterek onun yaşamını merak etmesi üzerine araştırmaya başlıyor...
Keyifli okumalarınız daim olsun...
Demet ablam, çok sevdiğim bir insan ki birbirimize kitap hediye etmekten çok memnun oluruz, çok heyecanla hediye etmişti bu kitabı.
Bu kadar heyecan duymasındaki sebep; içindeki muhalif karakterinin Pereira’da kimlik bulması olabilir. O da olsa; tıpkı Deniz Gezmiş’ler gibi ülkelerinin emperyal güçlerin ellerinde heba olmasını istemeyen gençlere yardım ederdi. Geçmişe takılı kalan, hayattan elini eteğini çekmiş Pereira; bu gençlerin bir şeyler yapma umudu ile kendini buluyor. Yaşamına bir amaç kazandırıyor. Biz de en nihayetinde hayatta bir anlam aramakta değil miyiz?
Reklam
Kitabın kahramanı Pereira, sakin ve apolitik bir hayat süren, geçmişine tutunarak yaşayan bir gazeteci. Ancak hayatına giren yeni insanlar ve tanık olduğu olaylar, onu kaçmaya çalıştığı politik gerçeklikle yüzleşmeye ve harekete geçmeye zorlar.
Başlangıçta durağan ilerleyen anlatı, aslında bir hikâyeden çok bir iç dönüşümün ifadesi. Pereira’nın güvenli dünyası büyük kırılmalarla değil, yavaş ve neredeyse fark edilmeden günlük gelişmelerle çatlıyor.
Kitapta en çok hoşuma giden şey de bu oldu: Değişim abartılmıyor. Son kısmını katmazsak büyük dramatik anlar yok; bunun yerine içten içe büyüyen bir rahatsızlık ve onun getirdiği bir farkındalık var.
Metinde tekrar eden “...iddia ediyor” ifadesi güçlü bir leitmotif. Bunu, anlatıcının kendisini olası bir sorgulamaya karşı koruma çabası gibi okudum.
Gerçekte olmayan , yazarın uydurduğu “Birleşik ruhlar kuramı” ise bana Jung’un gölge kavramını hatırlattı: bastırılan yönler yok olmaz, sadece yüzeye çıkmak için uygun anı bekler.
Kitabın özeti: Çoğu zaman insan bir anda değil, yavaş yavaş uyanır.
Kısa ve akıcı bir metin ama beklediğimden çok daha derin. Tavsiye ederim.
Bence Zaman Hızla Yaşlanıyor çok “sessiz ama ağır” bir kitap. Okurken insanı sarsan şey büyük olaylar değil, küçük ama geç kalınmış fark edişler.
En çok şu düşünce çarpıyor:
İnsan aslında bir anda yaşlanmıyor… ama fark etmeden hayat elinden kayıp gidiyor. Kitaptaki karakterler de tam olarak bunu yaşıyor. Hep bir şeyleri erteliyorlar—konuşulmamış duygular, söylenmemiş sözler, yaşanmamış aşklar… ve sonra dönüp baktıklarında geriye sadece “keşke” kalıyor.
Bence
Bu kitap biraz insanı rahatsız eder, çünkü kendini görürsün.
Ama aynı zamanda farkındalık verir: “Hâlâ zaman varken yaşa” der.
Yani aslında karamsar değil… gerçekçi.
İnsana hafif bir hüzün bırakıyor ama o hüzün kötü değil, daha çok düşündüren bir his.
Çağdaş İtalyan edebiyatının büyülü kalemi Tabucchi öykülerinde, karakterlerine şimdiki zamanı yaşatırken aslında geçmişin belirli bir ânında kaldıklarını vurgular #zamanhızlayaşlanıyor da.
Yaşlan(may)an zaman her öyküde farklı hızla ilerleyerek tek bir saate dönüşür Tabucchi ile; yani birbirinden bağımsız gibi görünen zaman, aynı bileşkede buluşur.
Eski ajanlar, savaş mağdurları, kendi dünyasının duvarları arasında kalanlar eserin kahramanlarıdır ve bu kahramanlar, değişen dünya düzeninin birer tanıklarıdır.
Özetle; “Hayatı kaçırmamak lazım,” diyor Tabucchi.
Puan vermedi
İlhan Berk, Requiem, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul 2004.
DEMİR ÖZLÜ
Demir Özlü 1935’te İstanbul’da rüzgarlı bir günde doğdu (ona rüzgar yakışırdı).
Hukuk okudu, avukat oldu, şiirler yazdı.
Yeni Ufuklar’ı ve yaşamayı sevdi. İlk öykülerini bu sevgiyle yazdı.
Necatigil’in ünlü sözlüğünde bir varoluşçu diye geçer.
En sevdiği sözcüklerin başında boğuntu, soluma, sokak gelir.
1976’da Bir Uzun Sonbahar’ı yayımladı. Nasıl biri olduğu böylece bilinsin istedi.
Galata’nın İlkbelediye Caddesi’ ndeki Çinili Apartman’a taşındığında dünyalar onun olmuş gibi sevindi.
Her sabah yalnızlığın gri kokusuyla uyanmaya başladı: Düşünce eski evler, eski eşyalar o zaman musallat oldu.
O dönemler yaz ayları votka içtiği dönemlerdir. Yazlar böyle geçti. s. 129.
Reklam
Reklam