Ne güzel demiş....Edebiyat
Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim. Bir kere çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim. Beni uyandır.
Oğuz Atay
Oğuz AtayReklam
Kılıç Ali ile Mustafa Kemal Atatürk Sakarya Savaşı sonrasında Çankaya’da yapılan bir akşam sohbetinde Atatürk, çevresindekilere geleceğin Türkiye’sini anlatıyordu. Masadakiler arasında Kılıç Ali de vardı. Atatürk bir ara haritayı açıp şöyle dediği aktarılır:
“Bir gün gelecek, bu memlekette fikri hür insanlar yaşayacak.”
Kılıç Ali, Atatürk’ün o gece saatler boyunca eğitimden hukuka, kadın haklarından ekonomi politikalarına kadar Cumhuriyet’in geleceğini anlattığını söyler. Sohbet bittikten sonra Atatürk ona dönüp:
“Asıl savaş şimdi başlıyor.”
demiştir.
Kılıç Ali daha sonra anılarında, Atatürk’ün askerî zaferlerden çok “çağdaş bir toplum kurma” düşüncesine önem verdiğini özellikle vurgular.
Bir başka bilinen anıda ise, Atatürk halkın arasına karışmayı severken Kılıç Ali sürekli güvenlik kaygısı yaşar. İstanbul’da kalabalık bir gezide Kılıç Ali tedirgin olunca Atatürk gülerek:
“Millet beni korur Kılıç!”
der. Bu söz, Atatürk’ün halkla kurduğu güven ilişkisini anlatan meşhur anlatımlardan biri hâline gelmiştir.
Hiç kimseyi tedirgin etmemişimdir ben,
biliyor musun?
İçimdeki geceyi bile...!
Edip CANSEVER
Tanıdım SeniŞiir
seni yalnızlığından tanıdım
kirpikleri kırık çocuk
çiğneyip durduğun dudaklarından.
gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
bir eylül göğünün bulut kümeleri
donuk bakışlarında;
hüznün nasıl da benziyordu
benim ilkgençliğime
ellerinden tanıdım seni
yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.
bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu
-anılardan anılara ince çizikler…-
yüzün bir türkü sonrasının
kederli dalgınlığında;
güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
gücenik duruşundan tanıdım seni.
seni kendimden tanıdım çocuk;
yüreği sürekli çiğnenen bir yol
gövdesi acılardan acılara köprü…
biraz öfke, biraz umut, çokça onur
olan kendimden.
eğildim öptüm yıkık alnından
uzaktın, kıyamadım sessizliğine
biraz daha dedim içimden, biraz daha;
gün olur, onuru güzel çocuk
acı da yakışır insanın yüreğine.
Şükrü Erbaş
Şükrü Erbaş
Reklam
Reklam