Hiçkimsenin yaşamı, tercihleri, arkadaşlıkları vs umrumda değil. Umrumda olan tek şey kendi hayatım, kendi tercihlerim, kendim. Bu yüzden toplum içerisinde konuşula gelen her şey ruhumu sıkıyor. Bir başkasının hayatını merak eden seninkini de ediyor. Kıyaslıyor, eleştiriyor, kimi zaman saf dua ediyor kimi zaman imalı dua ediyor. Kendimle mutluyum. Kendi değerimi kendim belirliyorum. Kendimle kaldıkça huzurluyum.
Güneşten Çarpan HakikatŞiir
Ruhumda güneş yanıkları
Bir horoz sesiyle uyandım asırlık uykumdan
Baharatlı yemekler yemedim üçyüz yıldır
Kumda savaş alanı ve açlık imtihanları.
Sonra aşk varmış atalarımın en sakladığı anda
Üç dilek hakkı verilmişse geçmiş zamanda
Pişmanlıklarımıza yeter mi derim.
Derin bir sükunet bağlıyorum içimde kaygısızca
Ölüm ve itaat sunuyorum mirasçılarıma
Etli yemekler yerken ve avlanırken bir vakitler işte
Kafesimde nefessiz kalıyorum hırçınlığımla.
Rüzgar esmesin-insanlar duymasın halimizi
Gözler görmesin fark etmesin eksikliğimizi
Ve devamında kaslarım haykırıyor çağlardır vahşeti
Ruhumda tek bir ilahın aşkı ve haşmeti
Gün gün daha da canlanıyor
Reklam
Mesela böyle denize yakın bir yerde yaşamak isterdim. Ne bileyim işte nefesin daraldığında, boğazın düğümlendiğinde, gecenin bir yarısında veya sabahın beşinde sığınabileceğin koca bir yuva... Koşa koşa çıkıp gelebileceğin bir yer... Denizler kimseye ait değil sonuçta. Yük hissetmeyeceğin bir yuva, gerçi yük hissettiğin yer zaten yuvan değildir orası ayrı. Bazen hiçbir yere sığamaz ya insan. İşte bu yüzden deniz aslında. Ucu bucağı görünmeyen yuva çünkü. Oturayım bir köşede sadece. O sonsuzluğu izleyeyim... Derin bir nefes alayım. Yaşamı hissedeyim. Maviliği işlesin içime...
Neyse ki gökyüzü her yerde ortak. Bazen o maviliği hissetmek için sadece kafamı kaldırmam yetiyor. Biliyorum onlar aynı mavilik değil. Farklı yerlerde, farklı tonlarda... Ama küçük Naz'a göre onlar aynı mavilikti. Ben küçükken gökyüzünün maviliği denize akıyor sanıyordum. Bir keresinde -beş altı yaşlarımda falan- denize gitmiştik, ta çok uzakta denizin ve gökyüzünün birleştiği (birleşik göründüğü yani) bir yer vardı. Ben gökyüzü kendi rengini sevmiyor diye onu oradan denize akıtıyor bu yüzden de mavisi az kalmış solmuş sanıyordum. Yani o zamanlar benim için ikisi aynı mavilikti. Sadece bir tarafı daha çok maviydi. İçimde hâlâ büyümeyen kız çocuğunu göz önünde bulundurursak ben hâlâ aynı mavilik olarak saymak istiyorum. Çünkü benim denizim yok. Sadece kafamı kaldırınca o huzuru biraz da olsa hissedebiliyorum. O yüzden gökyüzünü denizin maviliğiyle bir sayabilirim.
Tek sıkıntı, bazen de öyle anlar oluyor ki sadece kafamı kaldırmak yetmiyor. Çünkü kafamı kaldırınca olduğum yerden soyutlanmıyorum. Sesleri susturamıyorum. E çizgi film karakteri de değilim ki aya merdiven dayayayım. İşte tam da bu yüzden deniz... Gökyüzüne kaçamam ama denize kaçabilirim, orada nefes alabilirim...
Reklam
Reklam