pomme
@tekozy
Şu anda okuduğu kitap
Bazı şeyler için “keşke” deyip duruyor Connell. Keşke gitmesen, diyor Marianne’e giderken, ya da: Keşke bu gece kalabilsen. Gerçekten istese, gerçekleşebileceklerini biliyor Marianne.
Sayfa 41
Zaten sevincin en güzel tarafı, tesadüfi ve bedava olmasıdır; özgürdür sevinç ve Tanrı’nın armağanıdır herkese, ıhlamur çiçeğinin esip gelen kokusu gibi.
Sayfa 53
Pencerenin denizliğinde tek başıma oturur, yaz gecesinin, hafiften bunaltıcı sıcağın ve kestane ağacının iri mumları andıran beyaz çiçeklerinin soluk, hayaletimsi parıltısının ne kadar güzel olduğunu hissederdim. Ve karanlıkta, iri kestane ağaçlarının altında sevgililerin birbirlerine sokularak yavaş yavaş gezindiğini kaygı ve kederle görür, gülümü gömleğimin iliğinden üzgün üzgün çıkarır, pencereden dışarıya, arabaların, lokanta müşterilerinin ve sevgililerin geçtiği hafif tozlu, beyaz beyaz parlayan yol atardım.
Sayfa 34
Münzevi ve mücadeleci yapılarıyla dağların yakın akrabalarıydı onlar, zira her biri, en azından dağların daha yukarlarında yetişenler, hayatta kalmak ve büyümek için rüzgâr, iklim ve kayalara karşı sessiz, çetin bir mücadele veriyordu. Her biri dayanmak, toprağa sıkıca tutunmak zorundaydı, bu yüzden de her birinin kendine has duruşu, özel yaraları vardı.
Sayfa 41
Belki oradan bir patika geçiyordur şimdi
Geçmiştir saban ve tırmık da belki,
Yurttan, bahçeden, evden, ağaçtan
Geriye kalan sadece benim rüyam.
Sayfa 35