HASRET
@tersah
"İyi bir hafıza Tanrı'nın insanoğluna en büyük lanetidir."
İstanbul ( Avrupa )
10 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
(Boşluk.. hareketsizlik.. uyku..)
Hayat içindeki boşluklar.. bekleyişler.. durmalar.. haddi zaatında boş değildirler,en az hareketler kadar doludurlar.
Ne yazık ki herkes acele içinde...
Mesela;durakta bekleyenler bile durmakta oldukları halde acele ile duruyorlar. Durmak bile acele ile yapılabiliyor...
Aslında bekleyişler en acele, gelmeyişler en sabırsız...
Aslında yürümek,hareket etmek, bişeyler yapmak,yemek yemek, aceleyi/telaşı azaltıyor.
Durmak en hızlısı,en yorucusu..
Artık konuşmanın zamanı gelmişti, çünkü Anita'nın hayallerinde
kurguladığı ilişki mutlu sonla noktalanabiliyor bile olabilirdi
ve ben o sondan çok uzaktaydım. Daha anlayamamıştı sonunda
ölüm olan bir hayatta mutlu son olmasının mantığa aykırı olduğunu.
Ölüm mutlu bir son olamazdı. Kimse için. Ama yine de insanlar,
kendilerini kandırmak için hayatlarını dönemlere bölüyorlar
ve ancak o dönemlere mutlu sonlar uydurabiliyorlardı. Oysa
hayat, her bölümünde ayrı bir hikâyenin döndüğü neşeli bir dizi
değil, sonunda herkesin öldüğü ve katilin bulunamadığı sıkıcı
bir filmdi...
“Ben de onu söyleyecektim sana” dedi Mübarek. “Derdâ’yı verecekmiş Saniye. Yarın Şıh Gazi’nin oğluna bir söylesen. Belki biri çıkar.”
Ebcet boğazındaki dumanı tutup karanlığın içinde görebildiği kadarıyla Mübarek’e baktı. Allah kulunu görmüştü! Aklındaki bütün sıkıntılar, ağzından çıkan dumanla birlikte uçup gitti.
“Tamam, konuşurum. Kaç yaşındaydı?”
“On bir” dedi Mübarek.
“Maşallah” dedi Ebcet.
Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı?
Bu bizim gururumuzun,
salaklığımızın uydurması... İçimizdeki
şeytan pek de kurnazca olmayan bir
kaçamak yolu... içimizde şeytan yok...
içimizde aciz var... Tembellik var...
İradesizlik, bilgisizlik ve bunların
hepsinden daha korkunç bir şey:
hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı
var... Hiçbir şey üzerinde düşünmeye,
hatta bir parçacık durmaya alışmayan
gevşek beyinlerimizle kullanmaya
lüzum görmeyerek nihayet zamanla
kaybettiğimiz biçare irademizle
hayatta dümensiz bir sandal gibi dört
tarafa savruluyor ve devrildiğimiz
zaman kabahati meçhul kuvvetlerde,
insan iradesinin üstündeki tesirlerde
arıyoruz.
Sayfa 266
Zaten anlatmak istediğim bir şey var,
bin bir şekle sokup söylemek
arzusuyla yandığım bir tek şey: O da
sizi sevdiğim. Bunun dünyanın
teşekkülünden beri kaç milyar defa
tekrar edildiğini unutmuyorum, fakat
siz söyleyin, canlılığından bir şey
kaybetmiş mi? Kâinatta hiçbir
mevcudun olamayacağı kadar taze ve
olgun değil mi?.. Bu öyle bir kelime ki,
doğuyor ve doğuşuyla beraber kemali
de içinde getiriyor. Sizi seviyorum...
Sayfa 79