Babam tek başına döndü. Gülümsüyordu, ama bunda bir tuhaflık vardı. Kimse konuşmadı. Uzun, gergin bir sessizlik. (...) Birlikte ağladık. Babamı ilk kez ağlıyorken görmüştüm..
Kendimi bir kar küresinin içinde gibi hissediyorum. İnsanlar alıyorlar o kar küresini, sallıyorlar ve çıkan manzaraya hayranlıkla bakıyorlar. Ben de kar yağıyor sanıyorum. Oysa benim hayatım alt üst oluyor göremiyorum..