Kayra, bir gün bana" mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun" demişti" Ve en büyük acının kendininkinin olduğunu düşünüyorsun. Dünyadan haberi olmayan bütün geri zekâlılar gibi..."
"... Sessizliğin ve dilsizliğin her çeşidine itilen, hapsedilen kimlikler üzerinde ki toplumsal tehditler, ancak birbirimizin hikâyelerini tanıdıkça, dokundukça, anladıkça ortadan kalkmaya başlar. Edebiyat, öteki' dediğinin hikâyesinde biraz da kendini bulmak demek değil midir.?"