Pusula
@theoverthinker
İflah Olmaz Bir ASOSYALİM : Yaşamak zorunda bırakıldığım bu son derce garip gerçek dışı dünya sanki hasta bir beynin ürünü kötü bir fantezi.
Kuantum dolaşıklığıyla ilgili şu Dirac denklemine rastlıyorum. Onu kendime tercüme ediyorum. Çok yoğun ve yakın bir etkileşim içinde olan, varlıklarını birlikte sürdüren iki sistem birbirinden ayrıldığında, ya da ayrılmaya zorlandığında aralarındaki özel bağ devam eder. Eğer sistemlerden birinde bir şey olursa, diğeri binlerce kilometre uzakta olsa bile, aynı veya benzer bir şey onda da gerçekleşir. Olağanüstü durumlar için, ölüm ve ayrılıklar için bir teselli.
Gazeteler ve bulamacalar. Babam tüm sayfaları ayrıntılı bir şekilde okuduktan sonra bulmacayı açıyor ve onun labirentine dalıyor. Ya da onun koridorların da acıdan kaçmaya çalışıyor. Seni umursamıyorum seni düşünmüyorum, sadece yakın geçmişte oynamış sekiz harfli Hollandalı futbolcuyu hatırlamak istiyorum. Ya da şu üç harfli kamyon markasını. Ya da Fransız filmini. Bir bulmacayı çözerken ölüm yoktur.
Hastalık, gerçekleşmemiş konuşmaları ve ertelenmiş yakınlığı ortaya çıkarmıştı.
Birdenbire yanınızdaki, her zaman var olacağına inandığınız kişi, ölümlülüğüyle ışıldamaya başlıyor, saydam ve kırılgan hale geliyor. Hayatının ipliği, sonbahar güneşinde aniden görünür hale gelen örümcek ağları gibi parlıyor.
Epikür'ü seviyorum diyor kızım ansızın.
Felsefeci olan kölelerden biri değil miydi o, diye soruyorum.
Hayır, diyor beni düzeltmenin verdiği bir memnuniyetle.
O okuluna köle ve kadın alan ilk kişi diyor.
''Ölümden korkmamıza gerek yok. O varsa biz yokuz. Biz varsak o yoktur.''
Epikür işte böyle diyor.
Sonra yine ansızın yanıma geliyor ve bana hızlıca sarılıyor.
Baba, dedem için üzülüyorum ama senin içinde üzülüyorum:
çünkü sen de baban için üzülüyorsun. Ve odasına giriyor.
Kanserle ilgili yaygın efsanelerden biri (onu Susan Sontag da hatırlatır) hastalığın duyguların aşırı bastırılmasından tetiklendiğidir. Bununla herhangi bir bağlantısı olmaksızın, babamın ilk defa, kendi babasına hiç sarılmamış olmasının ne kadar aptalca olduğunu söylediğini duydum, onlara öğretilen buymuş, duygularını göstermemek, bize karşı da katı olmuş, bunu en sonunda hafifçe geveleyerek söyledi... Bu küçük bir pişmanlık beyanı gibi bir şeydi.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Bunu deftere muska gibi yedi kere yazdım, bu sayının faydası olmalı. Artık başka bir şey istemiyorum, sadece çok acı çekmesin.