➤Niçin bu kadar öldürmeyi, yok etmeyi, parçalamayı seviyor insanlar?
İnsan yumuşak başlı, iyilik dolu bir yaratık, ağız dolusu gülen, yürek dolusu ağlayan, iliklerine kadar duygulanan, seven bir yaratıktır insanoğlu. Bu öldürme, yok etme, öfke, öç, sevgisizlik neden?
Niçin koparıyorlar çiçekleri, birisi tok da yüz bini niçin aç.
O tok da bu kadar gözün altında, öfkenin içinde iflah oluyor mu?
Tok olan niye bu kadar ahmak?
➤İnsanlar bu kadar korkmasalar, bu kadar zalim olurlar mı, bu kadar birbirlerine düşmanlık eder, birbirlerinin böylesine kuyularını kazarlar mı, insan öldürürler mi, birbirlerine böylesine kıyar, köle eder sömürürler mi, birbirlerinin sırtına binerler mi, aşağılarlar mı, delirirler mi, sevmeyi, sevişmeyi böylesine unuturlar mı, uzattıkları el böylesine buz gibi olur mu, düşünebilme yeteneklerini böylesine yitirirler mi, öykünürler mi, durmadan ölümü düşünürler mi, ölümü düşünmenin boşluğunun farkına varmazlar mı, bastıkları yeri göremeyecek kadar üstümüzdeki gökten, altımızdaki topraktan, yıldızlardan, sulardan, çiçeklerden, dağ başlarından, ışıktan böylesine bihaber kalırlar mı, sevgisiz, dostluksuz yürekleri sıcacık, bir sevgili, bir dost yüzü için, bir kuş gibi çırpınarak çarpmadan olur mu..
➤Herkes adam öldürüyordu, öldürmüştü. Savaşlarda milyonlarca insan milyonlarca insanı öldürmüştü, kılı kıpırdaman.
➤İnsanlar, dünya durmadan öyle değişiyor ki, dünü, dünkü adamı bugün mümkünü yok tanımıyorsun.
➤Burada, bu insanlardan, dünyadan kaçıp kurtulmak, acılardan, deliliklerden, utançlardan arınma her şeyi unutmak.
➤Dünya değişti, insan çok değişti bu devirde.
Bir gözünden ötekine fayda yok.
➤İnsanının anası gibi var mı, ona ana ölümü gibi zor gelen ölüm var mı, insan anasıyla bir kere daha ölür.
➤Dünya kadar malın olsa ne fayda. Ah ölüm ah.
➤Dünya