Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Fikrimin İnce Gülü'nün karakter oluşturma, bilinç akışını kullanma ve seçtigi imgeleri hikâye akışına yerleştirme açısından çok başarılı bir roman olduğunu düşünüyorum. Kendini gerçekleştirememiş ve hep bir arayış içinde olan Bayram'ın Mercedes'e tutkunluğu, yabancılaşmış, aidiyetini yitirmiş Bayram'ın öksüz ve yetim oluşu, Mercedes'in Türkiye'ye girer girmez hasar alması, yol ilerledikçe arabanın eksilmesi gibi bir sürü yorumlanası noktası var. Yer yer yorucu olabiliyor ama kitap boyunca o bal rengi Balkız'ın sağ koltuğuna oturmuşum da Bayram Almanya'dan Türkiye'ye gelirken bana bütün bu hikâyeyi anlatmış gibi hissetmeyi gerçekten çok sevdim. Adalet Ağaoğlu'nun antipatik bir karakteri ne bize acındırarak ne de bizi ondan tiksindirerek, ülkemizin o dönemki sosyolojik ve politik durumunu da arkasına alarak anlatmış olmasını da sevdim. Bayağı sevdim bu kitabı.
Sayfa 259'dan şu alıntıyı bırakıyorum.
"Kim insan, kim hayvan? Ben, bizim inat katıra bile vuramazdım böyle. Kır at da önü sonu kocamış, hep yiyen bir attı. Amcam onu vurduğunda, sebebini bildiğim halde, kara göründü amcamın yüzü bana. Kötü göründü. Taş yağmuruna tutmak bile istedim onu. Yanından kaçtım. Şimdiyse...
İkincisinde, üçüncüsünde tedirginliği azaldı. Kendi kendisiyle kavgası duruldu. Açıklıkla bilemediği bir şeylerden utanıyordu: Öyle ya, amcam hiç değil alnından bir vuruşta kır atı... Acısını duyurmadan... Gene de atın bakışına utanmadan dayanmaya... Değil ki böyle...
Giderek utancı da yatıştı. Sonra da kanıksadı. /.../ Alışmak denilen zehir. Acı çektirmeye acı çekmekten daha mı kolay alışılır?"
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zamandır okuduğum en tatsız tuzsuz kitaptı açıkçası. 1 değil de 2 yıldız verme sebeplerim bana yaşlı insanların yalnızlığını düşündürmesi ve beni bu konuda ürkütmesi, bazı sanatçıları, şarkıları filan not almamı sağlaması ve çevirmenin notları sayesinde orijinal dilindeki kelime oyunlarını fark etmemdi. Yanlış bir sırayla okumuş olabileceğimi de düşündüm, yazardan daha fazla şey okumuş ve onunla bir bağ kurmuş olsaydım daha fazla sevebilirdim belki ama bir yandan da bu bir seri değilse böyle bir sıralama gözetmeme ne gerek var, değil mi? Sonuç olarak bende olmadı bu kitap ya :/
"Onu gitmesi için cesaretlendirebilir ama gidişini izleyemez." (sayfa 173)
Romanına William Shekespeare gibi bir ismi alıp onun neredeyse adını bile geçirmeyen, hatta ondan "Agnes'ın kocası" diye bahseden ve hikâyenin kalbine Shekespeare'in kaynaklarda adı bile doğru düzgün geçmeyen, hatta küçümsenen, Shekespeare'e layık görülmeyen eşini yerleştiren yazarı takdir ettim öncelikle. Yazar evlat kaybını o kadar içeriden bir yerden yazmış ki sonlara doğru kitabı bir kenara bırakıp acaba böyle bir şey yaşamış mı diye bi' baktım. Bulamadım öyle bir bilgi. Edebiyatının gücü demek ki. Kitapla ilgili söyleyebileceğim tek olumsuz şey şu olabilir: Finali çok sevdim ama sanki metnin orada biraz daha susmaya ihtiyacı varmış gibi hissettim. En azından Hamlet oyununda hayalet üzerinden kurulan tersine kurgunun, bunun babanın yasla başa çıkma yöntemi ya da yasını yaşama şekli olduğunun yorumunu bize bırakabilirdi yazar ama orada da sanırım Hamlet'in bir tregedya olmasına paralel olarak duyguyu coşkun bir yerden yazma isteği vardı, Agnes'in de eşine bakış açısını değiştirdiği ândı. Bunun dışında gerçekten kitabın dili, edebiyatı, kurgusu, her şeyini ben çok sevdim. Yıla böyle güzel bir kitapla başlamak da mutlu etti beni. Film uyarlamasını da bir ân önce izlesek keşke.
