Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
7/10
2023 10. kitabı
Reklam
Bence yoksullarla ressamlar arasında ortak bir yan var: Hava değişimlerini, mevsim dönüşümlerini derinden duyumsama özelliği... Herkes duyumsuyor bunu elbette, ama tuzu kuru orta sınıflar için onca önemli değil ve genellikle onların ruh hallerini pek fazla etkilemiyor. Bir kanal işçisinden işittiğim sözler durumu çok güzel özetliyor bence: "Kışları soğuktan çektiğim acıyı ancak kış mısraları çekebilir."
Dünyaya yabancılaşmış, içe dönük, uyumsuz bir kadını okuyoruz Süreyya'da. Böyle birçok karakter okuduk yıllarca ama bu kitabın farkı karakterin kadın olması bence. Son zamanlarda özellikle Türk edebiyatında okuduğum tüm kadın karakterler sadece "farkındalık" yazınlarında karşıma çıkıyordu, bu kez eğrisiyle doğrusuyla varoluşu sorgulayan, varoluşunun kaydını tutan* bir kadını okumak, onun zihninde, düşüncelerinde gezinmek çok hoşuma gitti.
Nil Sakman'ın dilini de sevdim; bilinç akışını yormadan, kasmadan, çok doğal bir akış içerisinde vermiş. Kitabın anlatıcısı olan üçüncü tekil kişi zaman zaman ana karakterimiz Süreyya'ya seslenerek zaman zaman da biz okuyucuları hedef alarak anlatıyor hikâyeyi, bu da karakteri düşününce çok anlamlı geldi bana. Bizi de Süreyya'nın içindeki seslerden birine dönüştürüyor bu teknik çünkü Süreyya içindeki binlerce sesle yaşayan, zihni hiç susmayan bir kadın.
Çok beğendim, hem hikâyeyi, hem üslûbu hem de Süreyya'yı çok sevdim. Yazarla tanışma kitabım oldu, artık takipçisiyim.
Not: İthaki Yayınları, keşke bu kadar yazık yanlışını gözden kaçırmasaydınız...
Geçenlerde Michelet'nin Kadın, Din ve Papaz'ını okudum. Bu gibi kitaplar gerçeklikle dolu; ama gerçeklikten daha gerçek olan nedir, yaşamın kendisinden daha çok yasam nerededir? Ve bizler, elimizden geldiğince yaşamaya çalışan bizler, neden daha yoğun yaşayamıyoruz?