Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Sevgi emek midir gerçekten? İyilik midir?
Filmden dilimize pelesenk olmuş o meşhur sevgi tanımı aslında kitaptan alınmamış meğer. Kitapta sevginin ne olduğuna dair bir iddia yok, dolayısıyla bence Aytmatov İlyas'ınkinin de sevgi olduğuna inanıyor.
Sevgi, aşk sadece güzel şeyleri mi çağrıştırmalı ki zaten? Zarar veren aşk da aşk olamaz mı? Sağlıksız olur şüphesiz ama hâlâ aşk diyemez miyiz? Peki İlyas sevmedi mi Asel'i? Bence sevdi ama o böyle sevebiliyordu, böyle biriydi; aşk bir insanı değiştirmez, insan aşkı değiştirir; yani bir insan nasıl biriyse öyle de sever. İlyas bencildi, bencilce sevdi. Baytemir (a.k.a Cemşit) ise özverili, diğerkâm biriydi ve öyle sevdi.
Bu noktada film ve kitabı birbirinden ayıran en önemli fark Asel'in seçimindeki motivasyon bence. Filmde kalbi tamamen İlyas'a ait ama Samet Çemşit'i seçtiği için onu seçen pasif bir kadındı Asya; kitapta ise Samet çoktan seçimini yapmış, Baytemir'e baba demiş; İlyas yıllar sonra çıkagelince Asel kitapta da sarsılıyor tabii ki ama bu sarsıntı onu yıkmıyor, bana İlyas kalbinde eski bir yara ama taze bir aşk değilmiş gibi geldi. Baytemir'e "Sen benim sevgilimsin" demesinde Samet'in hiçbir etkisi yoktu gibi hissettim. Kitaptaki sonu daha çok sevdim o yüzden, Asel yaptığı seçimde kendini yok saymadı çünkü. Tabii filme her zaman bir nostalji kıyağı geçeceğim muhtemelen ama kitap Asel karakterine daha çok hakkını teslim etmiş diye düşünüyorum.
Reklam
Yaşamı dans ettirecek kadar müziğimiz kalmamıştır içimizde, işte bu. Tüm gençlik daha şimdiden dünyanın öbür ucunda gerçeğin sessizliğinde ölüvermiştir. Peki dışarıda nereye gidilebilir ki, soruyorum size, içinizde yeterli miktarda çılgınlık kalmamışsa? Gerçek, bitmek bilmeyen bir can çekişmedir. Bu dünyanın gerçeği ölümdür. Seçim yapmak gerek, ya ölmek ya da yalan söylemek. Bense asla kendimi öldüremedim.
Hiçbir şey açıklanamaz. Dünyanın tek bildiği şey uyurken bir o yana bir bu yana dönen biri gibi sizi öldürmektir, dünya uyurken üstünüze abandığında, uyuyan birinin pirelerini ezdiği gibi. Böylesine bir ölüm pek ahmakça olurdu, diye düşündüm, herkes gibi, yani. Insanlara güvenmek demek kendimi azıcık öldürmekle eşdeğerdir.
Mazide kalmış biçimler arasında el yordamıyla ilerlerken kaybolabiliyor insan. İnsanın geçmişinde artık kımıldamayan ne de çok nesne, ne de çok kişi var öyle, ürkütücü. Zamanın mahzenlerinde yitirilmiş canlılar ölülerle birlikte o kadar uyumla uyuyorlar ki daha şimdiden aynı gölge örtüyor gibi onları.
Yaşlandıkça insan kimi uyandıracağını karıştırıyor, canlıları mı, ölüleri mi.
Reklam