Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Uzaklardaki bu küçük kıza koca bir dünyayı yeniden yaratacak kadar çok şefkat sunmuştu ve bu belli bile olmuyordu.
Reklam
Ufaklığın sakatlığından ve ölen annesinden söz ederken çok temkinliydi. Uzaktan dahi olsa, ona zarar vermekten çekiniyordu.
"İstersen onları toplayabilirsin, ama sakın sulama, şu küçük kaltakları, ölürler... Pek hassastırlar, bizlerin, Rambouillet'de asker çocuğu okullarında yetiştirdiğimiz 'günebakanlara' benzemezler! Onların üstüne işesen de olurdu!... Her şeyi emip yutarlardı!"
İnsanlar, günler ve nesneler, bu yeşillikte, bu iklimde, sıcakta ve sivrisinekli ortamda, o kadar çabuk yok oluyordu ki, bunu fark edecek zamanı ancak bulabiliyordunuz. Kaçışı yoktu, iğrençti bu, parçalara, tümcelere, uzuvlara, pişmanlıklara, hücrelere ayrışarak, güneşte kayboluyorlardı, ışık ve renk çağlayanında eriyorlardı ve hem tadı hem de zamanı yanlarına katıyorlardı, kaçışı yoktu. Geride sadece göz alan bir endişe kalıyordu.
Günler tıpkı dalgalar gibi birbirine o kadar benziyor ki, gündelik yaşam detaylardan başka neyle savunulabilir?
Reklam