Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Belki de Bråteveien'deki herkes kendimi pencereden atmamı, trenin önüne atlamamı umuyor. İfşa edebileceklerim, yazabileceklerim yüzünden benden korkuyorlar. Sadece öldüğümde rahat edebilecekler ve rahatı özlüyorlar. Çok doğal, çok insanca bir şey bu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bo savaşı basitleştirmeden anlamaya çalışıyordu, siyah-beyaz, iyi-kötü, kurban-cellat ayrımlarına girmeden, medyanın, insanların, benim sık sık yaptığımı yapmadan.
Solveig Peer'i terk eder, o anda kafama dank etti, Peer'i bitkin ve hayret verici bir hâlde geri çekilirken gördüğümde, hiç de kolay bir hayat değildi babamın hayatı, zavallı, zavallı babam, gençken geri döndüremeyeceği, düzeltemeyeceği aptalca şeyler yapmıştı, bununla nasıl yaşayabileceğini, bunu nasıl kaldırabileceğini bilemiyordu. Unutmaya, zihninde bastırmaya çalıştı, uzun bir süre için yaraladığı kişi sanki olayı unutmuş, bastırmış gibi düşünmüştü ve bu olanları anlamış olan kişiler de bunu unutmuş, bastırmış gibi görünmüştü, ancak bastırılan, unutulan şey gün gelir unutulanlar, bastırılanlar arasından sıyrılıp çıkar, o zaman ne olacak? Zor bir hayat olmalı, kaygılar içinde, korkular içinde geçen bir hayat. Babam iki büyük çocuğundan korkmuş, onlardan kaçmıştı çünkü ona yaptığı kötülüğü hatırlıyorlardı, he could not stand them because of what he had done to them*. (*Onlara yaptıklarından dolayı onlara tahammülü yoktu.)
Son 4 öyküyü henüz okudum, öncekileri aylar önce okumuştum; dolayısıyla ne yazık ki uzun bir sürece yaymak durumunda kaldığım bir kitap oldu. Ama araya bunca mesafe girmesine rağmen döndüğümde öykülerin bende bıraktığı hissi hatırladım ve kitap okuma eylemine verdiğim araya rağmen iki günde 100 küsur sayfa okuyabildim. Bazı öyküler gerçekten vurucuydu, son öyküdeki Servet Hanım'a üzülmekten öyküye ara verdim mesela. İlk öyküler daha soyuttu, bilinç akışı denebilecek tarzdaydı hatta, sonrakiler bana zaman zaman çağdaş Türk öykülerini anımsattı, çağdaş bir öykü kitabı olmaması yazarın bu temaları işlemesine daha fazla saygı duymamı sağladı. Oldukça beğendim. İlk Füruzan kitabımdı, doğru bir başlangıç yaptığıma inanıyorum.
