Tolga Göçer
@tolga_g
14 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler içerir
Kitapsal bilgileri geçip direkt bende uyandırdığı duygu düşünceleri yazmak istiyorum. Kitap alt metni hiç zorlamadan size veriyor. Okurken biraz uzun geldi Ruth ile olan aşk sahneleri yordu. Direkt Martin'in tutkusunu ve sefaletini görmek istedim. Aslında bu tutkunun kaynağı aşka dair yani kitabın sonundaki kopuş için bu aşk sahnelerinin olması gerekiyor. Çevirmen, aşağı tabakadaki insanları belirtmek için konuşma diliyle yazıp cümle sonlarını yuvarlamış. Başta kötü geldi ama yansıttığı durum açısından olumlu bir yaklaşım. Martin Eden'in aldığı değişim kararından sonraki çabası insanı değişimin olabileceğine inancını arttırıyor. Kendini geliştirmek için kendinden fedakarlıklar yapması takdire şayan ancak sefalet çektiği zamanlardaki duygu geçişleri yetersiz kalmış. Zaten onu da aktarabilmiş olsa 
Açlık kitabı gibi bir başarılı kitap daha çıkardı ortaya. Sürekli denizle ilgili kitaplar yazması ve intiharını yine orda gerçekleştirmesi güzel bir ironi ya da kadercilik diyebiliriz. Bu şekilde olması hoşuma gitti. İntihar anında ki çabalayışı ve yaşama arzusuna karşı dalgacı karşı gelişi o anı film gibi gözlerimin önene getirdiği başarılı tasvir ve imgelem yeteneğiyle soluksuz okudum. Kitapta Ruth'a olan aşkının aslında ona değil de 
Muhteşem Gatsby'deki "yeşil ışığa" olduğunu anlaması biraz da kopuşun başlangıcı oldu gibi geldi. Ayrıca Ruth ile son konuşmalarında sosyal sınıflarından dem vurarak konuşmaları okurken rahatsız etti ancak bu sınıfsal farklılıkların keskin çizgisini aktarabilmek ve Martin Eden'in hayran olduğu sınıfa yükselebilme saplantısını aktarması açısından yerinde olmuş.
Açlık kitabı gibi bir başarılı kitap daha çıkardı ortaya. Sürekli denizle ilgili kitaplar yazması ve intiharını yine orda gerçekleştirmesi güzel bir ironi ya da kadercilik diyebiliriz. Bu şekilde olması hoşuma gitti. İntihar anında ki çabalayışı ve yaşama arzusuna karşı dalgacı karşı gelişi o anı film gibi gözlerimin önene getirdiği başarılı tasvir ve imgelem yeteneğiyle soluksuz okudum. Kitapta Ruth'a olan aşkının aslında ona değil de Muhteşem Gatsby'deki "yeşil ışığa" olduğunu anlaması biraz da kopuşun başlangıcı oldu gibi geldi. Ayrıca Ruth ile son konuşmalarında sosyal sınıflarından dem vurarak konuşmaları okurken rahatsız etti ancak bu sınıfsal farklılıkların keskin çizgisini aktarabilmek ve Martin Eden'in hayran olduğu sınıfa yükselebilme saplantısını aktarması açısından yerinde olmuş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk başta karakterlerin fazla olması ve birden çok isimle anılmaları anlamamı zorlasa da okudukça Goriot Baba ve üniversitelinin yaşadığı pansiyonda hissediyorsunuz kendinizi. Diyaloglarda karakterlerin tiratlarını okumak fazlasıyla tat verdi. Yer yer karşıdakinin araya bir cümle ile girmesi bile rahatsız etti beni. Bitmesin istedim söyledikleri, düşünceleri.
Okurken bir babanın hezeyanlı sevgisinin karşılıksız kalması bir yana bu duyguların kullanılması canımı acıttı. Sevgimizin ateşini daima avucumuzda saklamalıyız. Ateş elimizi yaksa da bunu sadece biz hissetmeliyiz.
Tekrar okunacaklar listesine eklenen
Hesse'yi Siddhartha ile tanıdım ancak Bozkırkurdu da onun kadar etkili ve güçlü bir yapıt. Fazla değer görmeyen ancak görmesi gereken bir eser. Okuduğum kitaplardan çok nadir olarak tekrar okumalıyım dediğim kitap var ve o listeye yenisi eklendi. Akıp giden bir kitap. Kendinizden bir şeyler bulmamamız zor. Haller gibiyiz hepimiz. Tiksindiklerimize tutkun.
Hümanist yaklaşımı ve insanların doğadaki yerini anlatışını beğendim. Ancak Hristiyan öğretileri ile savaş karşıtlığı yapması evrensellikten uzaklaştırmış. Dipnotlar çok fazla ama anlaşılırlık yönünden doyurucu.
Les Misérables filminde Gavroche'un dediği gibi: "Şöyle bir şey var eşitliğin özünde, herkes eşit olur öldüğünde." Ancak ölüm şekli ve geride kalanlar buna dahil değildir. Emile Zola da bunu 5 kısa hikayesinde çok net bir şekilde anlatmış. Aslında işin özü biraz zengin-fakir ikileminde olsa da olayların içine yaş ve kişilikler dahil olunca insanı kendi iç dünyasında "Nasıl ölmeliyim?" diye sorgulatan anlar var. "Bu kadarı da olmaz!", "Bunu düşünmenin sırası mı?" diye içerlediğim anlar oldu. Bir şeyler yakalayabilir insan hikayelerden kendi payına.
