Ziya Osman Saba, Yedi Meşaleciler’in en genç üyesi olarak Türk şiirinde sade, içten ve huzurlu bir ses bırakmıştır. Çocukluğunda annesini kaybetmenin acısı, şiirlerinin temelini oluşturur. Ölümünden sonra yayımlanan Cümlemiz, Sebil ve Güvercinler, Geçen Zaman ve Nefes Almak kitaplarını bir araya getirerek şairin bütün şiirlerini sunar.
Kitapta çocukluk özlemi, geçen zamanın hüznü, ölüm karşısında dindarca teslimiyet ve küçük mutluluklara duyulan sevgi baskın temalardır. Saba, iddiasız ve yalın bir dille yazar; Behçet Necatigil’in dediği gibi “katıksız, arı duru” bir şiirdir onunki.
Çocukluk, şair için kaybedilmiş bir cennettir:
Uzakta kalan bahçeler,
O sabahlar, o geceler...
Ne güzeldin sen çocukluk.
Ölüm teması ise korku değil, tevekkül taşır. “Cümlemiz” şiirinde herkes için dua eder:
Allahım, cümlemize acı!..
Gurbete düşmüş yolcu, yolcu bekleyen hancı...
Toplumsal duyarlılık da eksik değildir: Yoksullara merhamet, daha güzel bir dünya umudu...
Günümüzün gürültülü dünyasında Cümlemiz, bir sığınak gibi. Saba’nın dizeleri bizi yavaşlatır, küçük şeylerin kıymetini hatırlatır. Şiir severlere, özellikle iç huzur ve geçmiş özlemi arayanlara şiddetle tavsiye ederim. Sessiz ama derinden dokunan bir şairdir Ziya Osman Saba.