Aybüke
@tsukkii
Şu anda okuduğu kitap
Abdullah b. Ömer anlatıyor: “biz Peygamberimizden Kur'an'dan önce iman öğrenirdik. bir sure inince de Peygamberimize gider, suredeki helalleri ve haramları, emirleri ve yasakları yani öğrenmemiz gereken şeyleri öğrenirdik. ancak yıllar sonra imandan önce kendisine Kur'an öğretilen kimseler gördüm. Fatiha'dan başlayarak Kur'an'ı sonuna kadar okuyor ancak ne Kur'an'ın emirlerini ne yasaklarını ne de ilgilenmesi gereken konuları biliyorlardı. ezberlerindekini hurmanın kötüsünü etrafa saçar gibi darmadağın ediyorlardı.”
iç sıkıntısı kadar mutluluğu yok eden başka bir şeyin de, bolluk olduğunu söyler Montaigne. zaten iç sıkıntısını biraz tetikleyen de budur. en güzel tat, özlenen şeylerde olur. çok acıktığınızda yemeğin tadına varırsınız, çok özlediğinizde sevginizi fark edersiniz, bir bir yokluktur bir şeyin varlığına duyulan özlemi artıran. ve bunlara ulaşmaktır mutluluğu tetikleyen. özlemi çekilen bir şeye varmakla ortaya çıkan mutluluk, ulaşılan o şeyin sürekli varlığıyla da yok olur. işte hayat böyle bir nizam içerisindedir.
"bizi mutlu eden, bir şeyin sahibi olmak değil, o şeyin tadına varabilmektir" der Montaigne. hayat insana bütün nimetleri verse de, tadabilmek için evvela rahat bir ruha sahip olması gerekir. kafası dünde kalmış ya da aklı yarına gitmiş birinin sahip olduğu iç sıkıntısı, o kişinin hayattan tat almasını nasıl mümkün kılar?
"çoğu kadın böyle şeyleri sever. ama benim için hiç cazip değiller. ben kitap okumayı tercih ederim."
