Tuğçe Aras
@ttugceer
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Lisans
Ankara
38 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bir zamanlar herkes Türk olmak istedi
Ayşe Kulin’in tarihle uyumunu çok seviyorum. Tıpkı “Kanadı Kırk Kuşlar” adlı eserinde olduğu gibi bu yapıtında da Yahudi meselesini anlattı. İkisinin de tadı bambaşka. Bu romanında diğerinden farklı olarak cumhuriyete alışma sürecini de bizlere bir paşa ve ailesi üzerinden anlattı. Ayrıca aile içinde geçen olaylar, kardeşlerin psikolojileri, eski İstanbul ve Ankara sokaklarında gezinmeleri tarih kitabı olmaktan çıkmasını sağlamış. Nazilerin kitaba konu olmasıysa evin küçük kızı Selva’nın Yahudi bir gençle evlenmesiyle başladı. Yahudilerin çektikleri sıkıntılara fazla değinmeden Türkiye’nin bu olaya nasıl yaklaştığını, Yahudi olup da zamanında Osmanlı topraklarında yaşamış bu insanlara nasıl sahip çıktığını bizlere anlatıldı. Çok sıkıntı çeken bu milleti çalışma kamplarından kurtarmanın tek yolu vardı: Türk pasaportu. Türk diplomatların Nefes Nefese uğraşarak kurtarmaya çalıştığı bir vagon insanın güzel bir romanı.
Reklam
Doğudaki engelleri kaldırmadan Batı’ya yönelmeyen Yavuz Sultan Selim ile dünyayı kendi gözünde üçe bölüp ortasında yer alan Kıble-i Alem. Müslüman Türk’ün, Müslüman Türk’le olan savaşında kaybeden aslında kardeşlik oldu. Okurken hangi birine üzüleceğini şaşırıyor insan. Şah’ın yeğeni olduğu için hadım edilen Kamber Can’a mı, birbirine hasret Hasan ile Hüseyin’e mi yoksa Şah tarafından savaş meydanında bırakılmış sonra Sultan’a gönül vermiş Taçlı Hatun’a mı? Bu ve daha niceleri. Gazellerle, edebi mektuplarla dolu; buram buram hasret, aşk, kardeşlik ve tarih kokan bir kitap. Ancak tarihi öğrenebileceğimiz bir kitap değil. Çünkü yanlı anlatım var. Yavuz Sultan Selim itinayla övülürken Şah’a haksızlık edilmemiş değil. Ayrıca anlatım olarak keşke ana karakterlerden dinleseydik. Kitabın büyüsü daha fazla olabilirdi. Kısacası tarihi sevmek için güzel, öğrenmek için araştırılma yapılmayı gerektiren bir kitap.
Savaş yaşanırken madalyonun diğer yüzünü yani
kıtlığı, çaresizliği, aşkı, özlemi anlatan nadide eser. Kitabı okumadım adeta yaşadım. Kasım’ın askere giderken Aliman’ın duyduğu üzüntüyü, Maysalbek’i istasyonda kısa bir an gören Tolgonay’ın çaresizlikten başını tren raylarına vuruşunu, evlerine gelen şehit haberlerinin acısını ve daha nicesini yüreğimin derinliklerine hissettim. Bu hissiyatı bizlere yaşatan ise Tolgonay! Eşini, çocuklarını ve en sonda da gelinini toprağa vermiş, yaşamak için tek sebebi elinde torunu kalmıştı. Dert ortağı ise Toprak Ana idi. İşte bu ikilinin dertleşmesinden doğan roman. Herkes okumalı, okutmalı…
“İnsan en çok zararı sevdiklerine verir.”
Kitapta “İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.” sözüne sıkça rastlıyorsunuz. Ortak bir hayat kuran iki zıt karakter George ve Lennie. Lennie’nin mutlu olması için hayal kuran anaç ruhlu George da artık hayallerine inanmaya başlamıştı. Ve bir de bu hayale ortak çıkan çiftlikteki diğer çalışanlar da... Tek istekleri bir karış toprağa sahip olmak ve sömürülmeden insan gibi yaşamak. Ama gel gör ki Lennie sevdiği şeylerin istemeden de olsa felaketi oluyordu. Irkçılık, yoksulluk, dostluk gibi konulara değinen ince ama zengin ruhlu bir kitap. Okunmalı ve mesajlar çıkarılmalı
Beni derinden etkiledin Bay C.
Konusu arayış içinde olan bir karakter. Ancak asıl ilgimi çeken nokta ise onun bilinçaltı oldu. Geçmişe dönük tahliller yapan kitapları çok seviyorum. Çünkü insan sadece içinde bulunduğu yaştan ibaret değildir. Onu şekillendiren bu zamana kadar yaşadıklarıdır, çocukluğudur. İşte bu kitapta da bunun örneğini çok iyi görüyoruz. Yani ebeveyn rol modelini. Her zaman iyi olandan ders çıkarmayız. Asıl ders kötü olandan çıkarılır. Bay C. de öyle yapmış. Babasının kadın düşkünlüğünden nefret eden ve ona benzemekten korkan bir karakterdir. Peki ya annesi mi ? Annesi ise erken yaşta vefat etmiş bu yüzden her kadında annesini arıyor. İşte C’nin korkuluksuz bir köprüde yürüyüşünü ve tutunacak bir şey arayışını anlatan roman
