Tugce Oks

Yüzü, belleğimdeki bütün öteki yüzleri siliyor, yok ediyordu..
Reklam
Hayatım odamın dört duvari içinde geçti ve geçiyor.
Hayır, adını söylemem asla. O ince, esiri,belli belirsiz endamın, iri hayran parlak gözlerin ardında ömrüm azar azar ve acıyla yanadursun, eriyedudsun, bu aşağılık dünya ile bir ilişkisi yoktu onun! Hayır, yeryüzü nedenlerine bulaştıramam, kirletemem adını.
Beklemek de bir uğraş. Hiçbir şey beklememek korkunç.
KÖTÜLÜĞÜN UZUN KIŞI
İnsanları yaraları da birleştiremezse daha ne birleştirir, de­ ğil mi? Öyle bir uzaklaşma ki kendimizden, öyle bir yabancı­ laşma, uykularımız bile bizi iyileştirmiyor artık. İlk dizeleri kâğıda düştüğüm günden beri binlerce yanıt verdiğim, yine de yatışmadığım bir uzun soru oldu yazmak. Yara aynı yara / Dil aynı dil. // Biz neden bu kadar yalnızız* deyip duruyorum neredeyse elli yıldır.
Reklam