Yalnız Kurt
@turcule
Kentler insanları öldürmek için inşa edilirler, ve bazı kentler insana kısmetli gelir, bazıları gelmez. Çoğu gelmez.
Charles Bukowski
Lisans
Ankara, 1 Temmuz 1985
2359 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Merhaba incelememi görmezden gelecek olan okurEdebiyat
Çok okunan kitaplardan biri olmasına aldanarak, büyük bir hevesle okumaya başladım. Çokça alıntı yapmış olmamla birlikte, kesinlikle beklediğim gibi çıkmadı. Kitabı yarım bırakmamak için kendimle çok mücadele ettim. Okumaya devam etmemin sebebi, bazı cümlelerde kendimi bulmuş olmamdır.
Yazar, Mevlana dervişleri gibi düşlerin, ölümün ve pişmanlıkların arasına girip, dönüp durmuş. Nereye dönersen dön, "düş, ölüm, hayaldeki kişi olma istemi" kavramları karşına çıkıyor. Yazar konuyu gereksiz yere uzatmış gibi geldi bana ve bu durum aslında eleştirimin tek sebebi, onu belirteyim. Bunun yanı sıra, birbiriyle çelişen ibarelere sıkça rastladım. Yazar intihar düşüncesini okurun aklına sokuyor, ölüm güzellemesi yapıyor ama intihar olayına tamamen karşı bir duruş sergiliyor veya ortada benim anlamadığım bir ironi var. Kitap ismini huzursuzluktan alıyor ama bence eserin ismi Bunalımın Kitabı olsa daha çok yakışırdı. Okurken fena halde bunaldım.
Ama hakkını vereyim, kitabın içinde şairleri kıskandıracak zarafet ve incelikte cümleler de bulunuyor.
yer yer spoiler içerirFelsefe
Akıl hocası filozof Pangloss'un telkinleriyle iyimserlik felsefesini benimseyen Candide, Matmazel Cunégonde ile gönül ilişkisi olduğu öğrenildikten sonra yaşadığı şatodan kovulur. Bunun üzerine, yaşadığı olaylar silsilesi sonucunda dünyanın bir çok ülkesine gider. Fakat tanık olduğu şeyler sadece felaket, yoksulluk ve katliamdır. Kendisinin ve çevresindekilerin başına gelen olaylar neticesinde iyimserlik felsefesini bir daha gözden geçiren Candide, bu felsefenin aslında kandırmacadan ibaret olduğunu anlar. En son gitmiş olduğu yer olan Türkiye'de, kendi halinde yaşayan bir çiftçiyle tanışır ve bu tanışma onun hayata bakış açısını kökten değiştirir. Candide artık, şatafattan uzak, basit bir hayatı seçer ve çalışarak geçireceği zamanın, onu, kötülüklerden, can sıkıntısından ve ahlaksızlıklardan koruyacağı sonucunu çıkarır.
Uzun süre aklımdan çıkmayacak bir şaheser, büyük bir trajedi. İnsanların ne kadar aşağılık olabileceğini ve kıskançlığın ne kadar korkunç boyutlara ulaşabileceğini gözler önüne seren ibretlik bir öykü. Fazla söze gerek yok. Herkesin kitaplığında bulunması gereken bir eser.
Uzun zamandır aklımda olan bir kitaptı ve en sonunda okudum. O kadar çok paylaşım yaptım ki paylaşımlarımı okuyanlar kitabı okumuş gibi olmuşlardır.
Schopenhauer'ın okuduğum kitapları içinde en sade dille yazılmış olanı bu eseriydi. Bu nedenle, kitabı okuduktan sonra kafamda tek bir soru işareti dahi kalmadı.
Eristik Diyalektik (tartışmalarda haklı çıkma sanatı) hilelerini okuduktan sonra, aslında günlük hayatımızda bu hileleri ne kadar çok kullandığımızı fark ettim. Hepimiz karşımızdaki kişiyle tartışmaya girdiğimizde bu hilelere başvuruyoruz. Yazar bunun temel sebebinin, insan tabiatında bulunan kibirden ileri geldiğini öne sürüyor ki kendisine katılmamak mümkün değil. Yalnız bunun bir de psikolojik boyutu var. Eğer bu yönteme başvurulursa gayet soğukkanlı olunmalıdır. Kanaatimce, yapılacak savunma ve saldırılar kesinlikle duygusal bir hâl almamalı. Ben şahsen bu toplara pek girmiyorum çünkü fevri bir insanımdır :)
Açıkçası romanı okurken ikilemde kaldım. Hangisi daha iyi? Veya hangisi daha kötü? Bireylerin sahte mutluluklar ve göreceli özgürlükler yoluyla toplumun bir parçası olmasının sağlanması mı? -ki burada kast sistemi de kendini göstermektedir. Yoksa kendi seçimlerimizi yapıp, bunların sonuçlarına katlanabilmek yani özgürce yaşayabilmek ama farklı olduğumuz takdirde toplumdan dışlanmak mı? Romanın beni en çok cezbeden tarafı da bu oldu. Herhangi bir düşünce empoze edilmiyor ve seçim okurun kendisine bırakılıyor. Herhalde en doğrusu aynı sorunun kendisine sorulması üzerine Huxley'in verdiği cevap: İkisinin arasını bulabilmek.
