Elif
@tutiimucizeguyem
Öğretmen
MA
İstanbul
İstanbul, 17 Mayıs
132 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Tanpınar, Hayrı İrdal’in hayatı ekseninde romanı 4 bölüme ayırmış: 1. Büyük ümitler: Tanzimat öncesi 2. Küçük hakikatler: Tanzimat dönemi 3. Sabaha doğru: Cumhuriyet Dönemi Başları 4. Her mevsimin sonu vardır: Cumhuriyet Dönemi
Aslında 8 sene önce okuduğum bir kitap ve son zamanlarda tekrar okumak isteğinden geldim buralara. Tanpınar’ı ben anlaşılmamasina rağmen ya da anlaşılmasına gerek kalmadan sevilen amiyane tabirle seytan tüyü olan ama öyle ya da böyle bu ilgiyi hak eden nadir mütefekkir kalemlerimizden biri olarak görürüm. Ve bu eseri de benim açımdan onu ayrıcalıklı kılan eserdi. Sadece şunu söylemek istiyorum bu ülkede yaşıyorsanız okumalısınız. İnsansak ve sloganlardan, fanatizmlerden, marjinalliklerden uzaklaşarak insanı anlamaya çalışmak istiyorsak da ...
Zweig artık yaşlanmış olan bir kadının sırrı üzerinden insanın zaaflarını, tutkularını, içgüdüsel davranışlarını ve ihtiraslarını tüm şeffaflığıyla ortaya koyup kenara çekiliyor. Bu onun başarısı. Takdir ediyoruz. Lakin;
“Dar kapıdan girmeye çabalayınız. Çünkü kişiyi yıkıma götüren kapı, büyük ve yol, geniştir. Bu kapıdan girenler çoktur. Yaşama götüren kapı ise dar, yol da çetindir. Bu yolu bulanlar çok azdır.” Matta (Luk 13:24)
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,7bin okunma
Hani böyle bitse de adeta sizin hayatınızdan geçmiş gibi tesiri olan kitaplar vardır ya iste İçimizdeki şeytan onlardan. Karakterlerde kendimden ve çevremden canlı izler bulmamın yani sıra Sabahattin Ali’nin o güçlü kalemi, kıvrak zekası, ve benim mest olduğum eski dilimizden kelime ve ifadelerin kullanıldığı dili ile son zamanlarda okuduğun en etkileyici eser oldu.
Hayatin kendisi nasıl tek yönlü değil ve katman katmansa eserde de Ömer’in duygu ve düşünce dünyasından bireysel olarak başlayan ama asla orada kalmayarak, ikili ve çoklu toplumsal ilişkileri de içine alan derin inceleme ve tahlillere şahit oluyoruz. Yazar, kırsaldaki insanların küçük hayatlarındaki küçük hesapları ve bu uğurda farkında olmadan insana ve onun duygu ve düşüncelerine değer vermeyişlerine mukabil şehirde de birtakım yazar tayfasının bir araya gelip yaptıkları süslü konuşmaların, gerçek hayatlarındaki tercihleri ve zaaflarıyla hiçbir alakası olmadığını ortaya koyar.
Özetle, İçimizdeki şeytan, insanın tembelliği, hazları, gururu ve en çok da hakikati görmekten kaçınma alışkanlığı yüzünden başına getirmiş olduğu sorunları, şeytan diye isimlendirdiği ve kendinden ayrı tuttuğu bir görünmez varlığa yükleme hikayesini konu alıyor. Yani aslında bu yönüyle şeytanı kullanarak nefsimizi müdafaa etmenin hikayesi..
Geç kalınmış bir kitap diyecek oluyorum ama hayır hayır geç kalmak değil, vakti şimdi idi bu harika eserin bende... Sabahattin Ali, büyük bir yazar ve güçlü bir kalem olmasının yanı sıra, bu eserde hakikati incitmeyerek
ne kadar önemli bir mütefekkir ve toplum önderi olduğunu da göstermiş. Ruhu şad olsun..
Varlıklı ama aile kavramının oturmadığı bir ailenin tek kızı Nur. Nur’un mistik, metafizik kadim soruları var. Sinan ise yoksul bir aileden geliyor ancak sıkı aile bağlarına sahip. Her ikisi de mimar. Bu bi aşk hikayesi değil. Yani en azından düşündüğünüz gibi bir aşk değil.
“Nur’un bir kalbi var ama kanıyor.” ️
Konfüçyüs’ten Lokman Hekim’e Firdevsî’den Nasreddin Hoca’ya Dante’den Leonardo Da Vinci’ye, Fuzûlî’den Mimar Sinan’a Kant’tan Kafka’ya ve daha başka hepimizin adlarını sürekli duyduğumuz ama bazen insan olduklarını unutarak göklere çıkardığımız ya da hakkında bir ders kitabında okuduğumuz bir cümleden etiketleyip rafa kaldırdığımız insanlar var bu kitapta. İdol müdür değil midir, İyi midir kötü müdür ya da bir insanı sadece iyi ya da sadece kötü olarak görüp bir yere koymak ne kadar doğrudur bunu sizlerin takdirine bırakıyorum ama hiç şüphesiz adlarını hala zikrediyorsak damgalarını dünyaya vurup geçmiş kişiler onlar. İçinde bulundukları hayatı birer komedi olarak gören ve bu komedinin oyuncusu değil seyircisi olmayı tercih etmiş ademoğulları da olabilirler. Tabi bunun pasif bir seyrediş olmadığı muhakkak! Ya da onlar, yazarın dediği gibi, duvarlarımıza asılan portrelerdir, kendilerinin değil bizim portrelerimiz...Siz en iyisi kitabı okuyun.
