“Hiçim ü hiç de değilim de velî ednâyım
Zerre-i hâk-i der-i hazret-i Mevlânâyım”
“Ben hiçbir şeyim; hatta ‘hiç’ bile sayılmam, en aşağı mertebedeyim.
Mevlânâ’nın kapısının toprağının bir zerresiyim.”
Şair, kendisini büyütmek yerine tamamen siler ve şöyle der:
“Benim varlığım iddia değil, sadece bir toz zerresidir; hakikat karşısında benlik yoktur.”