B
@ucnokta7
Öğle sıcağı geçer, akşam olur, sonra da gece... Acı çekenlerin, yorgun olanların, sessiz evlerine dönecek tatlı bir şekilde uyuyacakları zaman gelir. (239-Babalar ve Oğullar)
hayalperestrealistingunlugu.blogspot.com/?m=1
Psikoloji 2/4
Hayal dünyası
116 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
+11000Kitap
Kitabı bitirdiğimde başladığım günden beri tutmuş olduğum nefesimi nihayet verdim. Derin bir nefes verdim, üstümden büyük bir yük kalktı adeta. Genel olarak İngiliz Edebiyatı okumaktan pek hoşlanmam. Bu çetrefilli aşk öyküleri beni öyle yoruyor öyle başıma ağrıtıyor ki anlatamam. Bu kitaba da tamamen niçin popüler olduğunu anlamak için başlamıştım ve geçen gün umarım kitabın sonu etkileyici biter yoksa basit bir aşk öyküsü olarak aklıma kazınacak, şeklinde bir ileti paylaşmıştım. Öncelikle beni etkileyen bir bitiş olmadı ama bu basit bir aşk öyküsü olduğunu da göstermez. Edward ve Jane arasındaki aşk ilişkisi farklıydı. Aralarındaki bağ koparılamaz, üstün bir bağdı. Öyle ki onlar gelenek, maddiyat, çevre, yaş gibi günümüzde ilişki için çokça önemsenen kriterleri yıkmışlardı. Ve evet yaş farkı... Gerçek hayatta kesinlikle karşı olduğum yaş farkı olayı da dikkatimi çekti. 3,5,10 yıl değil tam 20 yıl vardı arada. Hatta Jane'in hisselerini az biraz belli ettiği bölüme geldiğimde umarım böyle bir şey yapmaz diye dualar ettim, boş. Karşı olmamın en belirgin sebebi yaşanmışlıklardı. Düşünsenize 20 yaşındasınız ve sevgiliniz daha yeni dünyaya geliyor. Oysa sizin 20 yıllık bir tecrübeniz, birikimininiz var. Koşullar denk değil. Ne var ki yazar eşitçesine bir aşk yaratmış (tartışılır), o yüzden yaş kısmını göz ardı ediyorum. Aşkları dışında Jane'in çetinceviz bir kız olması, zorluklara göğüs geren yapısı, bilgisi, görgüsü, cömertliği... Onun en sevdiğim yanlarındandı. Yazarın her fırsatta kızın çirkin olduğunu belirtmesi maddi yönlere değil de daha çok manevi bağlarla çizilmiş bir aşkı göze sokmak mıydı anlam veremedim ama onun yetenekleri ve iyi huyları her zaman gözüme güzel bir kızın portresini çizdi. Rochester için de aynı şeyler geçerli. Diğer karakterlerden iki kişiye
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Sanırım herkes biliyordur Küçük Prens'i. Çocuk kitabı, öyle değil mi? Herkes böyle bilir genelde. Okumayı söker sökmez elimize tutuşturulur, hatta karne hediyesi olarak verilirdi. Buna karşın hangi çocuğa sorsam nefret ederdi Küçük Prens'ten. Ben de nefret ederdim. Yok şapkaymış, yok boa yılanıymış. Ne anlatıyor bu kitap yahu, derdim kendi kendime. Kitabı görmem bile yetiyordu tiksinmem için. Fakat ilerleyen yıllarda ne denli müthiş bir eser olduğunu anladım. Antoine yalnızca 100 sayfaya ne çok şey sığdırmış. Hayal gücünüzün sınırlarını zorlayacağınız, farklı bakış açılarına tanık olacağınız ve en önemlisi insanlığınızı sorgulayacağınız bir kitap Küçük Prens. Son olarak ilkokul düzeyinde bir çocuğun anlayabileceği seviyede bir kitap olmamasını da belirtmek gerekli. Ki en çok da "büyükler" okumalı Küçük Prens'i.
-spoiler içerir-
Bu kitap beni yaralayan ilk kitap değildi fakat en önemlilerinden olduğu kesin. Bu noktada yazara biraz kızmadım değil. Neden kitabın tamamı bu kadar kötü olaylarla dolu! Başlarına en küçük bir şans tanesi düşse hemen ertesi günlerde kırk tane kötü olay geliyor. Kitabın en başında Fugui'nin tüm parasını kaybetmesine kızmıyorum. Zaten o zaman kaybetmese bile ilerleyen zamanda yaşanan olaylardan ötürü kaybederdi diye düşünüyorum. Fakat yine de bu kadar savurgan ve bilinçsiz olması beni çileden çıkarmıştı.
Jiazhen'den bahsetmek istiyorum. Bence o kesinlikle çok güçlü ve güzel bir kadın. Fugui onu dövdüğünde, onu aldattığında, yoksulluk çekmesine sebep olduğunda bile onu terk etmedi. Açıkçası bu pek mantıklı değil ama ne olursa olsun onun Fugui ve ailesine karşı olan bağlılığı beni etkiledi. Ve benim dünyalar tatlısı, çok da zeki olan Fengxia'ma gelelim. Onu gerçekten küçüklüğünden beri çok severim, kitap boyunca keşke havale geçirmese, duyma ve konuşma yeteneğini kaybetmese diye düşündüm. O çok küçük yaşta bu sorunla tanıştığında bile asla pes etmedi. Fengxia her zaman benim hayat dolu, heyecanlı ve zeki kızım olarak kalacak. Ah bir de Younqing var değil mi, iyi yürekli çocuğum. O zavallı, zayıf haliyle o kadar yolu nasıl da koşardı çıplak ayakla. Younqing'e gelene kadar birbirinden kötü olaylar yaşandığı için artık onun da başına kötü bir vaka geleceğini anlamıştım. İlk koşu yarışına katıldıktan sonra onun için o kadar sevinmiştim ki iyi bir sporcu olacağını umuyordum fakat dediğim gibi kitabın kurgusuna alıştığım üzere başına bir iş geleceğinden emindim. Ve o lanet olası küçük hastane odasına girdiği anda artık dönüşü olmadığını kesinleştirdim kafamda, öyle de oldu. Bir başkasını kurtarmak için ne kadar da heyecanlı ve mutluydu, iyi yürekli
-spoiler içerir
Zweig'in kitaplarını sürekli okuma çabası içinde olmamın bir nedeni de edindiğim müthiş sonuçlar ve derslerdir. Normalde uzun soluklu, sayfalarca devam eden romanlar okurum. Hal böyle olunca olaya odaklanmaktan çıkaracağım sonucu göz ardı ederim istemeden. Fakat Zweig'in kitaplarında hem olaya hem de çıkaracağım sonuca net bir şekilde odaklanırım. Kitap bitiminde tüm bunlardan duyduğum zevkle gülümserim ve nihayet tatmin olmuş olurum.
Olağanüstü Bir Gece kitabına gelecek olursam. Başta bu geceyi neyin olağanüstü kıldığını pek anlayamadım. Fakat kitabın ortalarına doğru, olayların da netleştiştiği sıralarda, kavrayabildim. Ana karakterin baştaki duygusuz tavrı, benim de daima üstümde vardır. Bir hissizlik sendromu. Dolayısıyla kendimden bir parça bulabildim bu kitapta da.
Karakterin banknotlara sahip olduktan sonra yaptıklarının bazılarına karşı çıksamda pek çoğunu onayladım. En çok da kitabın sonlarına doğru ana karakterin insanları mutlu etmesinden ve bundan kendine de pay çıkarıp mutlu olmasından etkilendim. Sonuç itibariyle ana karakterimiz kitabın sonunda kendini bulabildi, kendi olabildi. Dilerim bir gün ben de kendimi bulabilirim.
Tostloy'un kitaplarını severek okurum. Dili yalın ve sürükleyicidir. Kreutzer Sonat'ı da aslında içeriğine bakmadan satın almıştım. Sırf ismi ilgimi çektiği ve Tostloy yazdığı için.
Kitaba başladığım anda karakterlerin bulunduğu trenin içindeydim ve onları bir köşeye geçip izliyordum artık. Başlangıçta avukat ve diğer yolcuların tüm kitap boyunca kadın hakları üzerine tartışacağını düşünüyordum. Tostloy kişiler arası tartışma ortamını iyi yansımıştı fikrimce. Fakat tartışma kısa süre sonra bitti.
Artık Pozdnışev ve yazar arasında geçen konuşmayı okuyordum. Konu ise Pozdnışev'in karısını nasıl öldürdüğü üzerineydi. Bunu anlatırken Pozdnışev kadınların ahlakı, cinsellik, evlilik, aşk gibi birçok konuya değiniyor. Şahsen ben de aşka pek inanmam fakat Pozdnışev gibi de düşünmüyorum. O her ne olursa olsun bir aldatmaca ortamı olacağını düşünüyor. Halbuki gerçek hayatta birbirine oldukça sadık insanlar da vardır.
Bunun yanı sıra ben de birçok okur gibi bu konular hakkında konuşan Pozdnışev'in aslında Tostloy'un kendi bireysel fikirlerini aktardığını düşünmedim değil. Özellikle yazarların kendi iç dünyası ve fikirlerini kitap karakterleri aracılığıyla aktardığına inanan biri olarak kitabı okuduğum süre boyunca bu tarz fikirler aklıma geldi sürekli.
Kitapta en çok eleştirdiğim nokta ise niçin bu kadar katı bir üslüpla evlilik, aşk üzerine ve özellikle de kadınlar üzerine tüm bunların yazıldığı oldu? Aynı zamanda da kitapta yalnızca Pozdnışev'in fikirlerine ve hislerine yer verilmiş. Oysa ben karısınında iç dünyasına Pozdnışev ile ilgili düşüncelerine yer verilmesini isterdim. Dolayısıyla tarafsız olmamış. Öyleki kitabın anlatımına bakılırsa Pozdnışev oldukça haklı gösterilmiş yaptıkları karşısında.
Tüm bunların yanı sıra Tostloy'un Pozdnışev'in duygularını iyi
