Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hemşire bir telaş bebeği kaçırırken, Esme başının tepesin-deki sarmal saçları, denizyıldızına benzeyen sıkılmış yumru-ğunu görüp ühü ühü diye ağlayan sesini duyuyor oğlunun. İn-sanlar, adamlar, koca koca adamlar, ellerinde kayışlar, iğneler ve ceketlerle ona doğru koşuyor. Esme'yi ipsiz bir kukla gibi yüzüstü yere seriyorlar; elinde kalan tek şeyin battaniye, o yeşil battaniye olduğunu görüyor, ellerinde açılmış, bomboş kalmış, Esme karşı koyuyor, çığlıklar atıyor, başını kaldırıp bebeği alan hemşirenin ayaklarını görüyor, yürüyerek giden hemşire-nin ayakkabılarıyla bacaklarını görüyor ama bebeğini göremi-yor. Başını biraz daha kaldırıp onu görmek, son bir kez görmek istiyor ama biri yüzünü karolara bastırınca, o bağırış çağırışın ve alarm seslerinin arasında, koridorda uzaklaşan ve sonunda kesilen ayak seslerini dinlemekle yetinmek zorunda kalıyor.
:(( ühü ühüüüAlıntı
"O zaman neden bu kadar üzgünüm ben Daren?" diye soludum. "O zaman neden bu kadar hüzünlüyüm?"
Gözümden birkaç damla yaş çeneme doğru süzüldü. Suyun içinde bana doğru döndü. Yüzünde yarım, çıkarsız bir gülümseme belirdi. Parmaklarını suyun içinden çıkardı. Gözlerimin altını sildi.
"Sadece ölülerin yası tutulmaz denizkızı," diye fısıldadı. "Ölen anıların da yası tutulur. Ölen hislerin de yası tutulur. Sen ve ben hayatımız boyunca bu hüznü taşıyacağız. Yaşanmayacağını bildiğimiz o şeylerin yasını tutacağız."
ben iyiyim abi, her şey yolunda, hayat güzel, devam ediyor. siz nasılsınız asıl?.
duygusal olmak demek neden bu kadar "ühü ühü" anlaşılıyor, bilmiyorum.
çok güçlü hissettiğim, sınırlarımı net gördüğüm anlarda bile, konuşurken zırladığım oluyor. olabilir. koyverdiğim için değil, gardımı indirdiğim ve yumruk yemeye hazır olduğum için de değil, bunu yapmaya cesaretim olduğu için. yapıyorum işte ben de.
