"Başqa bir qız da
var imiş,
səndən başqa
yer üzündə.
İndi ya sən öldür məni,
ya da mən səni..." -
Vaqif Səmədoğlu
Vaqif'in şeirdə "başqa" sözünü iki dəfə və o cürə işlətməsi... Nəbilim... Sanki həyatın xüsusi bir anı kimidir.
İnsanları sevirəm, amma öz-özümə təəccüblənirəm. Çünki insanlığa olan sevgim artdığı ölçüdə, şəxslərə olan sevgim azalır. Tez-tez insanlığa xidmət etmək yoluna böyük işlər görməyi arzulayıram və həqiqətən insanların xoşbəxt olması uğrunda çarmıxa belə çəkilməyə hazıram, amma bir tərəfdən də süni bir insanla eyni otaqda tək qala bilmərəm. Belə biri mənə yaxın olanda xarakteri qürurumu əzir və azadlığımı çərçivəyə alır.
Bir gün içində dünyanın ən yaxşı insanından belə nifrət edə bilərəm. Məsələn birinin yeməyi yavaş-yavaş yeməsi belə ondan nifrət etməyimə səbəb ola bilər. Başqa birindən tez-tez öskürür deyə nifrət edə bilərəm. Yanıma yaxınlaşdıqları anda düşman kəsilirəm insanlara. Halbuki insanlardan nifrət etdiyim qədər, insanlığa olan sevgim artır..."
Bir yerden sevmeye devam ede bilirmiydim? Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya hiç sevmemişsem bugüne kadar? Bir kitaba yeniden başlamak gibi, sevmeye yeniden başlamak pek kolay sayılmazdı herhalde.
Nüsrət Kəsəmənli yenə sevgidən danışdığı şeirlərin birində söz incikliyə çatanda hislərini belə ifadə eliyir:
"Qiblə olsan sən tərəfə boylanmaram bu gündən..."