Kolera Sokağı & Gıli Salih'in Yükselişi·144 syf.·Alıntı
6/10
2026 7. kitabı
Öncelikli olarak Metin Kaçan'ın bu romanı, filmin gerisinde kalmış bir roman. İşleniş bakımından filmi daha önde görüyorum.
Ağır Roman, Türk edebiyatındaki underground tarzda yazılan romanlardan biri. Sert bir dili, sert bir atmosferi var. Hikâye Kolera Sokağı'nda geçmekte ve Gıli Salih'in yükselişini anlatılmakta. Romanda Kolera Sokağı ve karakterler uzun uzun anlatılıyor. Gıli Salih ve beraberinde karakterler de uzun uzun anlatılıyor. Filmde ise, daha çok Salih özelinde, kitaba göre daha ayrıntısız, daha sade ama vurucu bir anlatım söz konusu. Romanda ise, Kolera Sokağı ve beraberindeki karakterler detaylı bir şekilde anlatılıyor, Gıli Salih'in yükselme süreci de detaylı bir şekilde aktarılıyor.
Romanda uzun uzun betimlemelerden çok, uzun uzun aksiyonlar söz konusu ve bu da filmin atmosferini oluşturma yönünden muhtemelen kolaylık sağlamıştır, ki yazar da senaristlerden biri. Roman, karakterleri tanıma bakımından daha ayrıntılı ama etkileyicilik bakımından özellikle sonlara doğru Salih'in sonu yönünden, yani finaliyle bana göre sönük kalan bir roman. Önce filmi izlemek, sanırım romana gölge düşürebiliyor.
İyi yazılmış kötü karakterler bir kitabı sağlam bir yapıta çevirir ama iyi gösterilmeye çalışılan kötü karakterler insanı edebiyattan soğutur.
Underground edebiyata çok içten bir bağlılık duyan biri olarak, yeraltının konuları sadece yeraltına yakışıyor. Aldatma, yasak aşklar, cinsellik, dışlanmak gibi konular burjuva dertlere, elit anlatılara hiç yakışmıyor.
Alıntılara takılmamak gerek, 500 sayfa içinde 10 tane alıntılanacak cümle çıkması da 'olacak o kadar'dır.
Orhan Pamuk, (en azından masumiyet müzesi yazarı olarak) yalnızca biraz betimleme yapabilen ve İstanbul'u iyi bildiği iddia edilebilecek bir wattpad yazarıdır.
undergroundın göz kamaştırıcı yanıdır, fazla söze gerek yok.
ve hakan günday, halihazırda hayatın akan yanını olanca çıplaklığıyla gün yüzüne çıkaran underground'a muazzam araçlar kazandırmıştır.
Yeni yazarlar keşfetmek benim için her zaman heyecan verici olmuştur. Her yazılana saygı duyan biriyim; bazen bir yazar size çok yaklaşır, bazense mesafeli kalırsınız. Son zamanlarda bir dost
“Yaşamımın başarısız olmadığını bilmem ve buna inanmam gerekiyordu. Birtakım özel amaçlar ve yüksek maksatlar uğruna (bu zamanda ve bu Rusya’da) benim gibilerin, tanınmadan, isimsiz ve metin yaratma becerisiyle yaşamaları gerektiğine inanmam gerekiyordu. Underground. Sözsüz yaşamayı denemek, başkaları yaşıyorlar ya, susarak yaşamak risk midir değil midir; işte bütün mesele bunda ve ben ilklerden biriyim.”
Hiçbir kitabı yayımlanmamış ya da kendisi kelimelerini sistemin pazarına sunmayı reddederek entelektüel namusunu koruduğuna inanmış, sistemin dışına itilmiş ya da aslında bilinçli olarak bunu sevmiş bir öteki Petroviç. Kendisi gibi yeraltı insanlarının yaşadığı yurtta bir oda bulma lüksüne nail olamamış ama seyahate gidenlerin evlerinin bekçiliğini yaparak orada burada yaşayıp gidiyor. Kardeşi Venya’yı hasta eden de ve sonra Petroviç’i aynı hastaneye düşüren de sistemin dayatmalarına karşı onların kendi kimliklerini koruma çabaları.
Brejnev sonrası Rusyası ekonomik ve ahlaki çöküşle birlikte Glastnost ve Perostrayka ile sancılı bir değişimin eşiğinde. Makanin bu dönemin insanların üzerindeki etkisini büyük bir ustalıkla yansıtırken Petroviç karakteri üzerinden Dostoyevski’nin Raskolnikov’una benzer bir karakter yaratıyor. Petroviç’i ne takdir edebiyoruz ne de yargılayabiliyoruz.
Bu kitabın bir konusu yok. Ne roman, ne şiir ne de öykü. Sanki bütün sebzelerin bir tencere içinde kaynatılarak hazırlanmış bir çorbayı içerken alınan tadı bırakıyor insanın damağında. En can alıcı en anlamlı cümleleri cımbız ile çekip aldım okurken bu kitabın içinden. Okumak zaman kaybı olur mu? Kesinlikle zaman kaybı değil ama okumasanızda çok şey kaybedeceğinizi düşünmüyorum.
