Kadim sesler uğuldar kulağımızda,
Sahur çöreği gibi mayalanır acımız zamanda.
Bilen bilir, oynar durur ruhumuzla,
Dans eder kaderimizle ustaca.
Seviyorum seni, zararına da olsa,
Koşuyorum adaletin peşinde, yorgun da olsam.
Aklım bir yanım, yüreğim bir yanım,
İkisi arasında savrulan bir fidanım.
Tomurcukken solduk biz bu bahçede,
Gül olmaya fırsat vermedi kader hele.
Yobazlığın karanlık duvarında,
Çürüdü umutlar, bir bir sessizce.
Dedik ki baştan: "Yormasın kimse bizi!"
Unuttular, ya da duymadılar sözümüzü.
Ezberlediler tüm yanlışları,
Tekrarlıyorlar şimdi, inciterek özümüzü.
Sevmek bile yoruyor artık buralarda,
İnciniyoruz en çok, seven kollarda.
Bil ki her yara bir ders olacak.
Ve her ders, umut yeşertecek yarınlarda.
Burhan Buruk