Öyle günlerde kitap okuyorum. Çünkü başkasına karşı duyulan sarsılmaz duyguların üstünde durmaktan daha büyük bir işkence yok. Bu sadece anlamsız duygusal tükenmişlik döngüleriyle sonuçlanır, hem kendim hem de beni dinleyen her kimse onun için. Fakat kitaplar farklı. Genelde ilaç gibi gelecek olan, durumuma ve düşüncelerime uyan kitaplar arar ve sayfaları yıpranana kadar onları tekrar tekrar okurum, her şeyin altını çizerim ve buna rağmen kitap, bana kazandıracak bir şeyler barındırmaya devam eder. Kitaplar benden hiçbir zaman bıkmaz. Zaman içinde, tamamen iyileşmemi sessizce bekleyerek bana bir çözüm sunarlar. Kitapların en güzel özelliklerinden biridir bu.
Mutlu olmayı nereden biliyorsan oradan uyan güne.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hikayeye naif bir açıdan bakarsak, Hızır’ın, kanunlara uyan, dindar Musa’nın kanun dışı, değişken ve kötü gölgesi olduğunu düşünebiliriz. Ama durum böyle değildir. Hızır, daha çok Tanrı’nın gizli yaratıcı fiillerinin kişileşmiş halidir.
“Hayat en iyi öğretmendir, hayat seninle konuşmaz. Adamı ordan oraya sürükler her sürüklediğinde bir şey söylüyordur. Silkin ve uyan öğrenmen gereken bir şey var diyordur.
Bir pengueni üşümesin diye gürül gürül yanan bir sobanın yanına oturtmakla, çocuğun her türlü isteğini hiç sorgulamadan ve düşünmeden yerine getirmeye çalışmak arasında bir fark yok.
Varoluş denen yığma duvarın birbirini itmeyen, tutmayan, birbirine koltuk çıkmayan tuğlası yoktur Kardeşim. Ne olur oynatma şunları yerinden, harçlarını kazıma, kirişlerini kırpma, kolonlarını budama. Uyan!
