Bu kitap yalnızca bir distopya değil; bilgi, gözetim ve gerçeklik kavramlarının nasıl şekillendirilebileceğini gösteren güçlü bir uyarı. Yıllar önce yazılmış olmasına rağmen günümüz dünyasında hâlâ güncelliğini koruyor. Bazı kitaplar okunur ve unutulur, bazıları ise bakış açınızı değiştirir. 1984 ikinci gruba giriyor.
Gökçenin ilk kitabına bayılmıştım. Harikaydı ama ikinci benim icin hiç öyle değildi. Ben rahatsız edici ve yapış yapış sahneleri okumayı sevmiyorum. Kırtasiyeden aldım ve arkasında yetiskin uyarı yoktu.bu yüzden aldım ama keşke almasaydım. çoğu yeri atlayarak okudum. Boyle olunca da kitapta birsey anlamadım. Cidden beğenemedim. Ama o kısımları saymazsak gayet güzel kitap. Ama eğer benim gibi yapış yapış sahneleri sevmiyorsanız almayın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ÇizgiliTarih
Bazı kitaplar vardır, son sayfasını kapattığınızda yalnızca bir hikâye bitmez; aynı zamanda içinizde derin bir sorgulama başlar. Çizgili Pijamalı Çocuk benim için tam da böyle bir kitaptı.
Kitap boyunca çocukların dünyaya ne kadar saf, önyargısız ve masum gözlerle baktığına tanıklık ediyoruz. Bruno ve Şmuel'in dostluğu, insanların aslında doğuştan ayrımcılık yapmadığını; nefretin ve ötekileştirmenin sonradan öğretildiğini çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Bir yanda çocukluğun saflığı, diğer yanda savaşın acımasız yüzü tüm gerçekliğiyle okuyucunun karşısına çıkıyor.
Yazarın sade ve akıcı anlatımı sayesinde kitap bir solukta okunuyor. Ancak beni en çok etkileyen nokta, hiç beklemediğim finali oldu. Son sayfalarda yaşananlar hem şaşırtıcı hem de yürek burkucuydu.
Bu eser yalnızca geçmişte yaşanan bir savaşın hikâyesi değil; aynı zamanda insanlığın nefret, ayrımcılık ve önyargı karşısında neleri kaybedebileceğini anlatan güçlü bir uyarı niteliğinde. Bu nedenle özellikle siyasetçilerin, karar vericilerin ve toplumları yönlendiren kişilerin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çünkü savaşların bedelini çoğu zaman en masum olanlar, yani çocuklar ödüyor...
𝙷𝙴𝚂𝙰𝙿𝙻𝙰𝚂̧𝙼𝙰
𝙾𝚏-𝙲𝚊𝚖𝚙𝚞𝚜 𝚂𝚎𝚛𝚒𝚜𝚒 3
Herkese selamlar...
Bugün sizlere severek okuduğum seriden üçüncü kitap ile geldim.
Ahhh Of-Campus evrenine gerçekten ve de gerçekten bayıldım.
İyi ki de hemen bir ardından üçü okudum.
Seriyi peşpeşe okumaya kararlıydım ve öyle de devam ediyorum hadi bakalım hayırlısı.
Eee uzun zamandır bu tarz okumayınca güzel de olunca elimde varken neden bekleyim ama değil mi?
Dizisini her ne kadar şu aralar epey popüler olsa da ben yine de kitapları ile kalırım o keyfi ve tadı üst seviyede bırakırım fikrimde de hala kararlıyım
Ve tabi ki uyarımızı yapalım serimiz yetişkin içerikli.
İlk kitapta daha az seviyede ikinci kitapta epey olsa da bu kitapta aşmıştı .
Eee söz konusu Dean olunca
Ama yazarın bir parça Dean'cı olduğunu anlamamak zor değil sanki
Abartmış ve karartmış mük olmuş iyi ki Dean'ı yazmış
Ama diğer kitaplarda olduğu gibi alt metinde de oldukça güzel noktalara değinmişti yine kalbimi kazandı.
Allie Hayes ve Dean Heyward-Di Laurentis
Allie oyuncu olmak isteyen genç bir kadındır.
Sevgilisi ile son olarak ayrılmaya ise kesinlikle kararlıdır.
Kendini üstün gören ve Allie'yi önemsemeyen Sean ile ayrılır ama genç adam ısrarcıdır.
Eee uzun süre ki bu yaklaşık dört yıldır olunca onun ne yapacağını bildiği gibi kaldığı yere de geleceğini ısrar edeceğini bilen Allie bir yol arar.
Bunun için arkadaşı Hannah(Anlaşma kitabından) dan yardım ister ve ona Hannah'ın sevgilisi Garretr'ten fikir gelir.
Onun kaldığı eve gidip misafir olacaktır.
Ama bir dakika ev yalnızca ona ait değildir!
Dean siyasi bilimler okuyan aynı zamanda buz hokeyi oynayan ve herkesin bildiği gibi yürüyen bir ilişki makinesidir.
Utanma , sıkılma ve çekinme olmadan her yerde çiftleşebilen adamımız hem zengin hem de el bebek gül bebek büyümüştür.
Reddedilmeye de asla alışık
Bir gün, her zamanki sabah koşunuzdan eve dönüyorsunuz ve birdenbire siz, siz olmaktan çıkıyorsunuz…
İşte bu kitap tam olarak böyle bir kâbusun içine sürüklüyor sizi.
Eden, her zamanki sabah koşusundan döndüğünde anahtarı evin kapısını açmıyor. Kapıyı açan kişi ise kendisine çok benzeyen bir kadın. Daha da sarsıcı olanı, kocasının bu kadını karısı olarak tanıtması. Peki Eden gerçekten akıl sağlığını mı kaybediyor, yoksa biri onun hayatını elinden almaya mı çalışıyor?
Tam bu noktada Birdy’nin hikâyesi devreye giriyor. Köpeğiyle sakin bir hayat süren Birdy, ciddi bir hastalıkla mücadele ederken kendisine kalan beklenmedik bir miras sayesinde geçmişin kapılarını aralamak zorunda kalıyor.
İki farklı hikâye, birbirine ustalıkla bağlanan sırlar ve son sayfaya kadar düşmeyen bir tempo…
Kim doğruyu söylüyor?
Kim yalan söylüyor?
Ve en önemlisi, gerçekte ne yaşandı?
Yazarın akıcı kalemi ve başarılı kurgusu sayesinde kitap elinizden düşmüyor. Özellikle son bölümlerde ardı ardına gelen ters köşeler beni fazlasıyla etkiledi. Okurken sürekli bir film izliyormuş hissine kapıldım. Hatta sinemaya uyarlansa büyük ilgi göreceğini düşünüyorum.
Polisiye ve psikolojik gerilim seviyorsanız bu kitap tam size göre. Gizemini son ana kadar koruyan, merak duygusunu hiç kaybetmeyen sürükleyici bir okuma deneyimi sunuyor. Güçlü konusu, yüksek temposu ve merak duygusunu sürekli canlı tutan kurgusuyla son dönemde okuduğum en başarılı gerilim romanlarından biri oldu.
Küçük bir uyarı: Polisiye ve gerilim türüne çok alışık değilseniz, bazı bölümler ilk başta biraz karmaşık gelebilir.
Şimdiden keyifli okumalar. 
Alice Feeney 
Kocamın Karısı
Alice Feeney Kocamın Karısı
Kendinizle yüzleştiğinizde kanınız çekilecek
Aslında kitabı okuyalı 1 ayı geçti, ama inceleme yazmayı unutmuştum, 
Gizem Berksoy incelemesini okuyunca "ben de yazmalıyım" dedim, teşekkürler kuzum
Bu kitap çok enteresan bir kitap. Normalde hep üçüncü kişilerin hikayesini okuyup "ben olsam ne yapardım" deriz, bu kitap ona izin vermiyor, sizi doğrudan birinci kişi haline getiriyor, olayı okumuyorsunuz, yaşamak zorunda kalıyorsunuz,
Çünkü kitabın kime yazıldığı belli değil, belki de size yazıldı?
Zaten bu duygu dünyasına girdiğinizde kitabın niteliği değişiyor, daha en başta bir uyarı var:
-"Son bölümü asla önceden okuma"
Anlıyorsunuz ki son sayfada, son bölümde bir gizem var ve bu gizem erken ortaya çıkarsa bir problem yaratacak.
Ve sona geldiğinizde anlıyorsunuz ki bu uyarı boşa yapılmamış. Gerçekten son kısımda beyninizi yakacak bir sürpriz hazırda bekliyor.
Yazarın ilk kitabı olan 
Yarının Öyküleri de benzer şekilde yaptığı ters köşelerle beynimizi yakmıştı,
Ama onun olayı başkaydı, Black Mirror gibi "izleyeni" şaşırtıyordu,
Burada yazar 
Çağlar Kulaksız bizzat "sizi" şaşırtıyor, sizi ters köşeye düşürüyor. Yazara gidip "abi sen ne yaptın ya?" diye sorasınız geliyor.
Ben kitabı çok beğendim ancak bir müddet de etkisinden çıkamadım, moralim bozuldu, canım sıkıldı, kendimi sorgularken buldum. Belki de sandığım kadar ahlaklı değilim dedim.
Eğer yazarın türü ilk kitapsa, bu kitap farklı bir tür olmuş. Eğer yazarın türü bu kitapsa, bu türde devam etmeli çünkü felsefi sorguyu bu denli içselleştiren çok az kitap var.
Gizem Berksoy incelemesini okuyunca "ben de yazmalıyım" dedim, teşekkürler kuzum
Bu kitap çok enteresan bir kitap. Normalde hep üçüncü kişilerin hikayesini okuyup "ben olsam ne yapardım" deriz, bu kitap ona izin vermiyor, sizi doğrudan birinci kişi haline getiriyor, olayı okumuyorsunuz, yaşamak zorunda kalıyorsunuz,
Çünkü kitabın kime yazıldığı belli değil, belki de size yazıldı?
Zaten bu duygu dünyasına girdiğinizde kitabın niteliği değişiyor, daha en başta bir uyarı var:
-"Son bölümü asla önceden okuma"
Anlıyorsunuz ki son sayfada, son bölümde bir gizem var ve bu gizem erken ortaya çıkarsa bir problem yaratacak.
Ve sona geldiğinizde anlıyorsunuz ki bu uyarı boşa yapılmamış. Gerçekten son kısımda beyninizi yakacak bir sürpriz hazırda bekliyor.
Yazarın ilk kitabı olan Yarının Öyküleri de benzer şekilde yaptığı ters köşelerle beynimizi yakmıştı,
Ama onun olayı başkaydı, Black Mirror gibi "izleyeni" şaşırtıyordu,
Burada yazar Çağlar Kulaksız bizzat "sizi" şaşırtıyor, sizi ters köşeye düşürüyor. Yazara gidip "abi sen ne yaptın ya?" diye sorasınız geliyor.
Ben kitabı çok beğendim ancak bir müddet de etkisinden çıkamadım, moralim bozuldu, canım sıkıldı, kendimi sorgularken buldum. Belki de sandığım kadar ahlaklı değilim dedim.
Eğer yazarın türü ilk kitapsa, bu kitap farklı bir tür olmuş. Eğer yazarın türü bu kitapsa, bu türde devam etmeli çünkü felsefi sorguyu bu denli içselleştiren çok az kitap var.