Macit
@uzenmacit
“İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en iyi insanlarıyla sohbet etmek gibidir.”
René Descartes
instagram.com/macituzen
Hayat gibi bir roman.Edebiyat
Olur da bir gün soracak olurlarsa; bu kitapla ilgili söyleyebileceğim tek şey, ‘Hayat gibi bir roman’ olacaktır. O derece hayatı hissettiren ve okuyucuya içindeki her duyguyu, ihtirası duyumsatabilen, garip, çalkantılı ve içten bir roman. Uzun zamandır çevireceğim bir sonraki sayfada, karakterlere iyi dilekler dileyecek, tedirgince ümid etmemi sağlayacak kadar kendini hissettiren ilk eser. Tabi Dostoyevski’nin Budala eserine de saygımı burada belirtmem gerek, onda da buna yakın duygular yaşamıştım lakin, bu bambaşka bir şey. Okurken, okuyucusuna hayatı iliklerine kadar hissettiren büyük bir eser. Şahane.
Reklam
Ne büyük yazar şu Gorki!Edebiyat
Toprak köleliğinin kaldırılışından, Rus devrimine uzanan, Rus kapitalizminin kısacık serüvenini anlatan bir destan.
Bir ailenin, Artamonov ailesinin üç kuşaklık; patron bir dededen devrimci torununa uzanan öyküsü.
Gorki’nin yılları birkaç cümleye sığdırabilen, yaklaşan devrimin ayak seslerini karakterlerin karakterine ve yaşantısına büyük marifetle yedirdiği ustalığına hayran kalarak okunan bir klasik.
Rus edebiyatının büyüsüz gerçekçiliğini iliklere kadar hissettirdiği Yüzyıllık Yalnızlığı.
Şimdiden iyi okumalar.
Bir ömüre kaç ömür sığar?Edebiyat
Bu zamana kadar okuduğum kitaplarının sürükleyici bir kurguya oturtularak tekrarlanışı gibi geldi bu eser bana. Elbette sıkıcı değil, aksine güncelliğini 104 yıl boyunca yitirmemiş ve bir o kadar daha yitirmeyecek gibi duruyor ‘Yıldız Gezgini’.
Sebebi ise; insanoğlu için, ruh ve soyutun ölçülemezliğine vurgusu diyebilirim.
Çünkü eserin içerisindeki acı gerçeğin yanında sunulmuş lezzetin konusu; zorlu koşullar içerisinde oluşturulmuş meditasyon ile çağlar öncesindeki eski yaşamlara geri dönüp deneyimleme ve ruhun ölümsüzlüğüne vurgu. Çağlar arası astral yolculuk, ‘Yıldız Gezginliği’.
Tabi ne kadar deneyimlenebilir muamma.
Bütün bunların yanında ise kitabın tanıtım bülteninde de belirtildiği gibi, Jack London’un motivasyon kaynağı, arkadaşı Ed Morrell’in (ki kitap içerisinde de karşılaşıyoruz), ömrünün beş yılını geçirdiği ‘San Quentin’ hapishanesindeki yaşadıkları, kitabın esas omurgasını oluşturan ‘adaletsizlik ve işkence’.
Elbette söylenecek daha nice söz ve yapılacak yorum var bu kitap için, her ne kadar diğer Jack London eserlerine göre kıyıda köşede kalmış görünsede. Ki bu da anlam veremediğim bir başka yönü kitabın.
Şimdiden iyi okumalar.
Ne kadar ‘Cesur Yeni Dünya’Edebiyat
Ne distopya, ne ütopya!
Çok farklı öngörülerin olduğu 1932’lerden günümüze seslenen garip bir eser ‘Cesur Yeni Dünya’.
Distopya olarak ele alırsam; okuduklarım içerisinde, mukayese kabul etmez biçimde önde olacak bir eser. Yok ütopya dersem, daha iyilerini hayal etmeye, düşlemeye alışkın insanoğlu için, özgürlükten ve birey olma bilincinden uzak bir umutsuzluk.
Ancak distopya olarak ele alıyorum bu eseri.
Eserin alt metninde gördüğüm ise; kusursuz toplumun dışında kalmış, medeniyetten uzak fakat Tanrı inancından vazgeçmemiş toplumdan; kaderin küçük bir cilvesi sonucu, kusursuz topluma ayak basmış, kökleri bu topluma ait bir ‘Vahşi’ye atfedilen ‘İsa Mesih’ rolünün, sonuçlarının çarpıcılığı.
Bu altmetne göre;
Şartlandırılmış, programlanmış bir topluma, özgürlüğünü vadeden ‘Kurtarıcı İsa’, gülünecek, dışarı itilecek ve görmezden gelinecek bir figürden öteye geçemiyor.
Çok çarpıcı! Günümüz dünyasına inanılmaz bir pencere açıyor bu garip eser. Yazarın öngördüğü; mutsuzluğu görmezden gelerek yaşamaya çalışan ‘Tüketim Toplumuna’ muazzam bir eleştiri. Ve şu alıntı, ‘spoiler’ vermeden anlatmaya çalıştığım bütünlüğü tamamiyle açıklıyor sanırım;
( ‘Gözyaşları içeren bir şeye ihtiyacınız var sizin,’ dedi Vahşi, ‘değişmek için. Burada hiçbir şeyin bedeli yeterince ödenmiyor.’ )
İnsanın toplum içerisindeki benlik bilincini, tamamen akıcı bir dille sorgulamasına sebep oluyor Huxley ve ‘algılarınızın felç edilmesine göz yummayın, özgürlüğünüz, düşleriniz ve hayatınızdan vazgeçmeyin’ diye fısıldıyor. (Bilhassa, eserin çözüldüğü On Altıncı bölüm ile.)
Daha fazla ne söylemeli bilemiyorum. Eseri okurken aklıma doluşan onca şeyden geri kalanların en saf hali bu sanırım.
Ek olarak Shakespeare’e aşina olan okurların bu eseri okurken alacağı lezzetin bir kat daha fazla olacağını da
Ne demeli, ne yazmalı bu eser için?
Yüzyıllık Yalnızlık’tan sonra ilk defa böylesine kapıldığımı hissettim bir esere. Sanırım dört yıla tekabül ediyor; garip bir hasret belirdi içimde elbet, tarifsiz bir duygu. İnce ve ustalıklı örülmüş bir olay, zamandan bir yılın dolu anlatımı; keder, hüzün, burukluk, öfke ve ezginlik hissi. Temposundan kopulamıyor ‘Ezilenler’in.
Dostoyevski’nin sürgünden döndüğünü Rus halkına haykırışını; geçmişiyle hesaplaşmasını; hayatını yeni baştan, düşlerinde olmasını istediği gibi ve gerçekle bunu iç-içe geçirişini okuyorsunuz bu eserde.
İnsanlar asla, tamamen iyi, yahut tamamen kötü olamaz.
Kah gülümseyip, kah gözleriniz dolarak okuyacağınız bir eser.
Şimdiden iyi okumalar.
Reklam