İmam Hüseynin qurmaq istədiyi və tanıtmaq yolunda şəhid olduğu hökumətdə yeyinti, müstəsna hüquq, qohumbazlıq, hədislərin dili ilə desək, "istisar", yəni "müstəsna hüquq, öz mənafeyini xalqın mənafeyindən üstün tutmaq, ümumi imkanlardan şəxsi məqsədlər üçün istifadə etmək", indiki dillə desək, qanunsuz mənimsəmə qadağandır. Əlinin həzrət Peyğəmbər və Quranın təlimləri əsasında qurmaq istədiyi, yolunda çoxsaylı insanın şəhid olduğu, zəhərlənərək öldürüldüyü, zindana salındığı İslam hökuməti təfəkküründə böyük günahlardan olan "istisar", ayrı-seçkilik, hökumətin imkanlarından sui-istifadə və yeyinti ilə mübarizə də var idi. Çünki halal günah deyilən bir şey yoxdur. İslama görə, qanuni və yaxşı oğurluq deyilən bir şey yoxdur. Həm o vaxt, həm də indi sülh dövrünün qəhrəmanları çox danışır, az iş görürlər.
Həzrət Peyğəmbər İmam Əliyə buyurub ki, mənim vaxtımda dava "tənzil" (Quranın nazil olması) üstündədir və nəzəri baxımdan dost ilə düşməni ayırd etmək asandır. Amma məndən sonra sənin vaxtında dava "təvil" (Quranın təfsiri) üstündə olacaq. Onda dostla düşməni bir-birindən seçib ayırmaq asan olmayacaq. "Təvil davası" olduqca çətin və mürəkkəbdir. Çünki həmin vaxt hamı, hətta düşmənlər və Quranı qəbul etməyənlər onu qəbul etdiyini iddia edir. "Təvil davası" zamanı hamı maskalanır. Heç kəs meydana çıxıb əsl siması ilə ürək sözünü demir, həqiqi etiqadını, məqsədini pərdə arxasında gizlədir; hamı söz oyunu oynayır; hamı din adından danışır və dindən başa düşdüklərini qeyd-şərtsiz düzgün hesab edir. Onlar İslamı neytrallaşdırır, prinsipsizləşdirir, dəyanətsizləşdirirdilər ki, ondan sui-istifadə edə bilsinlər.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Məsələ kor bağırsaqda, böyrəkdə deyil, həyatda və... ölümdədir. Bəli, yaşayırdım, indi isə, budur, həyat tərk eləyir məni, gedir və mən tutub saxlaya bilmirəm onu".
- Mən yolumu seçmişəm. Artıq qəti və dönüşsüz olaraq, Zero! Mən bu işdən bir məsələni öyrəndim. İnsanın içində bütün yaradılmış canlılar cəmləşib. Mələkdən tutmuş, yırtıcı heyvana, həşərata qədər. Bunların arasından nə olacağımızı özümüz seçirik və bu seçimimizdə kimsə bizi nəyəsə məcbur edə bilməz.
- Şonun beynindən bu fikirlər keçirdi. "İnsan yeganə canlıdır ki, istəsə, mələkdən də üstün olar, istəsə, heyvandan da rəzil. Heyvan və mələk isə heç vaxt dəyişilib başqa birinə çevrilə bilmir", - Nəzərin təkrarlamağı sevdiyi sözləri xatırladı.
Son dəfə yadına Peddinin sözləri düşmüşdü: "O, heç bir zaman ölməz. Sadəcə cildini dəyişər. Onun yox olduğunu sandığın anda ən böyük hiyləsi ilə qarşına çıxar. Bu hiylə sənin ən ağrılı və zəif yerinə aiddir". "Peddi, bu yeri necə təyin edə bilərəm?" sual etmişdi. "Keçmişinə bax. Ən böyük zərbəni kim və nə ilə sınandıqda almısan? Ən çox hansı xüsusiyyətin sənin aldanmağına, yerə yıxılmağına səbəb olub?" Əfsus, bu sözləri xatırlamaqda bir azca gecikmişdi. Gözlərindən axan son yaş hələ heç bir zaman duymadığı şiddətli, geri dönüşü olmayan peşmanlıqdan doğan acı göz yaşları idi. O yenə də, son nəfəsində də aldanmışdı...