- Mən yolumu seçmişəm. Artıq qəti və dönüşsüz olaraq, Zero! Mən bu işdən bir məsələni öyrəndim. İnsanın içində bütün yaradılmış canlılar cəmləşib. Mələkdən tutmuş, yırtıcı heyvana, həşərata qədər. Bunların arasından nə olacağımızı özümüz seçirik və bu seçimimizdə kimsə bizi nəyəsə məcbur edə bilməz.
- Şonun beynindən bu fikirlər keçirdi. "İnsan yeganə canlıdır ki, istəsə, mələkdən də üstün olar, istəsə, heyvandan da rəzil. Heyvan və mələk isə heç vaxt dəyişilib başqa birinə çevrilə bilmir", - Nəzərin təkrarlamağı sevdiyi sözləri xatırladı.
Reklam
Son dəfə yadına Peddinin sözləri düşmüşdü: "O, heç bir zaman ölməz. Sadəcə cildini dəyişər. Onun yox olduğunu sandığın anda ən böyük hiyləsi ilə qarşına çıxar. Bu hiylə sənin ən ağrılı və zəif yerinə aiddir". "Peddi, bu yeri necə təyin edə bilərəm?" sual etmişdi. "Keçmişinə bax. Ən böyük zərbəni kim və nə ilə sınandıqda almısan? Ən çox hansı xüsusiyyətin sənin aldanmağına, yerə yıxılmağına səbəb olub?" Əfsus, bu sözləri xatırlamaqda bir azca gecikmişdi. Gözlərindən axan son yaş hələ heç bir zaman duymadığı şiddətli, geri dönüşü olmayan peşmanlıqdan doğan acı göz yaşları idi. O yenə də, son nəfəsində də aldanmışdı...
- Hər kimin bir istədiyini etsən, dönüb sənə dost olar, iki istədiyini etsən, sənə qul olar. Beel-Zebubla isə bu cür deyil. Onun istəklərinin bir qismini etməkdən boyun qaçırsan, səndən çəkinər, bütün istəklərinə qadağa qoysan, qulun olar. Elə isə onunla sərt davran! Sənin üstünə bir dəfə hücum çəkəndə sən ona daha çox həmlə et, onu ən ağır işlərlə, ac, susuz qoymaqla cəzalandır. Qına, acıla, sındır! Bunlar onu üzür, zəiflədir və ram edir. Bir də ona dağ çək!
Əslində kimsə onu yaşarkən həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını bilməz. Bəzi insanlar bəzi coşqulu anlarında həyatlarının o qızıl anını indi yaşadıqlarını səmimiyyətlə (və tez-tez) düşünə və söyləyə bilərlər bəlkə, amma yenə də ruhlarının bir yanıyla bu andan da gözəlini, daha da xoşbəxt olanını irəlidə yaşayacaqlarına inanarlar. Çünki xüsusilə gəncliyində heç kimsə bundan sonra hər şeyin daha pis olacağını düşünərək həyatını davam etdirə bilməyəcəyi kimi, insan da həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını düşünə biləcək qədər xoşbəxtdirsə, gələcəyin də gözəl olacağını düşünəcək qədər nikbin olur.
Amma həyatımızın eynilə bir roman kimi son halını aldığını hiss etdiyimiz günlərdə ən xoşbəxt anımızın hansı olduğunu mənim indi etdiyim kimi hiss edib, seçə bilərik. Yaşadığımız bütün anlar içində niyə bu anı seçdiyimizi izah etmək üçün də öz hekayəmizi bir roman kimi yenidən danışmaq lazım gəlir, əlbəttə. Amma ən xoşbəxt anı işarələdiyimiz zaman onun çoxdan keçmişdə qaldığını, bir daha gəlməyəcəyini, bu səbəbdən bizi incitdiyini də bilirik.
Bu ağrıya dözməyin yeganə yolu o qızıl andan qalan bir əşyaya sahib olmaqdır. Xoşbəxt anlardan geriyə qalan əşyalar o anların xatirələrini, rənglərini, toxunma və görmə zövqlərini bizə o xoşbəxtliyi yaşadan insanlardan daha çox sədaqətlə qoruyarlar.
Azize Thecla'nın yaşamı ve mucizeleri üzerine en erken bilgiler, iki apokrif kitapta toplanmaktadır. Bunların ilki, daha çok Azize Thecla'nın yaşamının kaleme alındığı ve MS II. yy sonu MS III. yy başlarında yazıldığı kabul edilen apokrif metin Acta Pauli et Theclae (Paulus ve Thecla'nın İşleri) adıyla bilinen eseridir. İkinci kitap, MS V. yüzyılda yazıldığı kabul edilen Azize Thecla'nın gerçekleştirdiğine inanılan mucizeleri konu eden (İlk Martyr Azize Thecla'nın Yaşamı ve Mucizeleri) adlı eseridir.
Reklam
Reklam