Denge
bizlerden dışarı gidemiyor vahşet
kan-tetik ilişkisi: İntikam
ne canlar saklar âh umulmadık efkâr
meydanlarda kovulan replikler arka sokak
resmi tarihle işgüzarlık eskiyen suretlerde
ey nöbetçi: geceyi tutanağa geçir
eskidik
biz
linçlerle tazelenir zifiri karanlık
unuttun mu çılgın çocuk, kalıcıdır bu hile şarkta
deliler
kalemlerini koltuklarında saklarlar
Halil İbrahim Özcan
Efendim, serinin ilk yazısından beri şunun iddiasındayız, hatırlayarak devam edelim: Nereden kafalarına estiği belli olmayan bazı yorumcuların iddia ettiği şekilde, Bediüzzaman Hazretlerinin, Muaviye radyallahu anha dair bir "rezervi veya "acabası" yoktur. Risale-i Nur'da hiçbir bölüm bize böyle bir şey söylememektedir. Aksine, külliyata bakıldığında, mürşidimin Hz. Muaviye'ye bakışının diğer Sahabîlerden ayrılmadığı görülecektir. Kendisinin Sünnî bir âlim olduğu anımsanırsa zâten bundan başka bir duruşa sahip olmayacağı da kolaylıkla kabullenilecektir. Kabullenemeyenler, metinlerinde böyle bir muhalefet gördükleri için değil, hevâlarına sığdıramadıkları için kabullenememektedirler. (Yuh olsun onların nefislerine!) Evet. İşte bu yazıda da "itirazlara dayanak kılınmaya çalışılan" bir metni "ne kadar buna elverdiği yönüyle" analiz edeceğiz.
Metnimiz Mucizat-ı Ahmediye Risalesi'nden. Aleyhissalâtuvesselâmın ihbar-ı gayb mucizelerinden birisine delil olmak üzere mürşidim iki hadis sevkediyor orada. Meâllerini alıntılayalım:
"Hilâfet, benden sonra otuz sene sürecek, ondan sonra da saltanat şeklini alacaktır." (Müsned, 5:220, 221.)
"Bu iş nübüvvet ve rahmetle başladı, sonra rahmet ve hilâfet halini alacak, sonra ısırıcı saltanat şekline girecek, sonra da ceberût ve fesâd-ı ümmet azgınlık meydan alacak." (Kadî Iyâz, eş-Şifâ, 1:340; Müsned, 4:273.)
Şimdi, bu metinlere hiçbir önyargımız olmadan baktığımızda, buradan Muaviye radyallahu anha dair bir "karalama" malzemesi çıkarılabilir mi? el-Cevap:
**Doğrusu ben böyle bir şey göremiyorum. Görenin de nasıl görebildiğini anlayamıyorum. Çünkü devamı şöyle geliyor: "(...) deyip, Hazret-i Hasan'ın altı ay hilâfetiyle, Ciharyâr-ı Güzînin (Hulefâ-i Râşidînin) zaman-ı hilâfetlerini ve onlardan sonra saltanat şekline
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
SancılarEdebiyat
Medeni bir maskenin ardına gizlenmiş açgözlü, korkak ölümlüleriz hepimiz.
İsteğimiz dışında fırlatıldığımız bu dünyada, ölümlü bedenlere hapsedildik.
Bir lütuf gibi pazarlanan bu hayat, aslında dönüp duran boş çarklardan ibaret.
Zihin ise insana verilmiş en büyük kötülük; sonu bilmenin ağır işkencesi.
Yukarıdakinin elinde birer oyuncak gibi, anlık zevklerle avutuyoruz kendimizi.
Oysa gerçek çıplak: Her geçen gün artan vahşet ve toplumun çürüyen ruhu.
Bir odanın karanlığında, kirlenmiş dünyayı izleyen bir böcek gibi yalnızız.
Sürekli pedal çeviriyoruz bu yolda, yorularak ama hiçbir yere varmadan.
Sevdiğimiz her şey eninde sonunda yok olacak ve biz bunu bile bile yaşıyoruz.
İşte bu bitmeyen döngü, bilincin laneti ve varoluşun en derin sancısıdır.
Yaşam, Hayat; Lütuf mu? Lanet mi?Edebiyat
İnsanlığın en büyük dramı ölümdür.
Çünkü biliyoruz ki eninde sonunda yaşanacak
olan son bu ölüm. İnsanların nasıl bu kadar
mutlu ve umursamaz olduğunu anlamıyorum.
Ölüm bize çok yakın. Savaşlar, suçlular,
ülke içi sorunlar, ruh sağlığı bozuk toplum,
her geçen zaman artan vahşet; bunlar
acı verici gerçekler. İnsanlar hayatın, yaşamın
bir lütuf olduğunu savunuyor ama en azından
benim için bir lanet. Sen bana katılmayabilirsin
ama benim için böyle çünkü
bana göre kötülük ağır basıyor ve sadece
bu da değil, eninde sonunda bitecek olma-
sı bile bir lanet. Hayat senin gözünde
ne kadar toz pembe olursa olsun sevdiğin
her şey gidecek, ölecek ve sen bunu bile bile
yaşıyorsun. Bu tam anlamıyla lanet. Zihin insana
verilmiş en büyük kötülük çünkü her şeyin
sonu olduğunu bilmek bir anlam katsa-
da bir o kadar da anlamsızlık katıyor.
Seküler vahşet kültürü Ebu Cehiller, Firavunlar doğuruyor.
Seküler dünyada, insan ne kadar kaldı?Sosyoloji
Seküler vahşet kültürü Ebu Cehiller, Firavunlar doğuruyor.