Bu kitap için "sevmedim" diyemem ama "bayıldım" demek de içime sinmiyor. Çünkü ortada çok güzel bir fikir var ama ben ona bir türlü doyamadım.
Aslında kitabı Noah için övmek istiyorum. Çünkü uzun zamandır bu kadar nazik, anlayışlı, sabırlı ve gerçekten seven bir erkek karakter okumamıştım. Ama tam da bu yüzden ona daha fazla yer verilmesini istedim. Daha çok Noah okumak, onun dünyasında biraz daha kalmak istedim.
Konusuna gelirsek...
Thibodeaux Mezarlığı'nda çalışan Noah, işini bitirip evine gitmeye hazırlanırken bir ses duyuyor. Sevgililer Günü olduğu için bunu başta mezarlıkta vakit geçiren bir çifte yoruyor. Fakat sesler giderek bir yardım çığlığına dönüşüyor ve geldiği yer sabah kendi elleriyle gömdüğü kişinin mezarı oluyor.
Emma... Noah'ın lise yıllarından beri âşık olduğu Emma.
Ve Emma aslında yaşıyor.
Onu mezardan çıkardıktan sonra ortaya çıkan gerçekler ise tam anlamıyla sinir bozucuydu. Kocası Beau tarafından manipüle edilmiş, aldatılmış, maddi sorunlardan habersiz bırakılmış ve sürekli küçümsenmişti. O anlarda benim sinir katsayım tavan yaptı ama Noah hepimizin yerine öfkelendi diyebilirim. Neyse ki Emma, hak ettiği değeri ve özeni sonunda görmeye başladı. Hem de her anlamda.
Konu gerçekten çok ilgi çekiciydi, karakterler de güzeldi ama ben daha fazlasını istedim. Daha fazla Noah, daha fazla duygu ve daha fazla derinlik...
Bu arada kitapta yetişkin içerik bulunduğunu da söylemeden kaçmayayım.
Momo’nun en büyük özelliği iyi bir dinleyici olması. Sahi kaçımız karşımızdakinin anlattıklarını gerçekten dinliyoruz. Dinleyici olmak öyle kolay bir iş değil aslında.
Zaman herkes için kıymetlidir ya da öyle olması gerekir. Peki zamanımızı kıymetli olan işlere ayırabiliyor muyuz? Eşimize, dostumuza, annemize, babamıza, evlatlarımıza ayırdığımız vakti gerçekten değerlendirebiliyor muyuz veya kendimize vakit ayırabiliyor muyuz? Bu kitap zamanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Görünür de bir çocuk kitabı olarak görülse de aslında büyükler için dersler var. Kitapta duman(gri) adamlar var insanların zamanını sömüren fakat bunu öyle bir sinsilikle ince bir şekilde işliyorlar ki kimse tehlikenin farkında değil. Ta ki Momo’ya rastlayana kadar her şey yolunda gider…
Bizlerin hayatında zamanımızı çalan gri adamlar kimler? Ve bizlerin de uyanması için Momo’ya mı ihtiyaç var?
Kitap Yorumu Ve Özetidir Spoiler!!
Alana Gore, işinde oldukça başarılı, güçlü ve kimseye boyun eğmeyen bir kadın. Ancak iş hayatında birçok kişinin ayağına bastığı için zamanla tehdit mesajları almaya başlıyor. Başlarda bunları çok ciddiye almasa da olaylar büyüyüp birinin onu gerçekten takip ettiğini fark edince kendisine koruma tutmak zorunda kalıyor. İşte burada devreye Chandler Gamble giriyor. Chandler profesyonel bir koruma ve koruduğu kadınlarla asla ilişki yaşamama kuralı var. Fakat Alana ile tanıştığı andan itibaren bu kuralı korumakta zorlanıyor.
İlk başlarda ikili sürekli tartışıyor. Alana'nın inatçılığı ve Chandler'ın aşırı korumacı tavırları yüzünden aralarında ciddi bir çekişme yaşanıyor. Ancak tehditler arttıkça birlikte daha fazla vakit geçirmek zorunda kalıyorlar ve zamanla birbirlerinin farklı yönlerini görmeye başlıyorlar. Chandler, Alana'nın sert görünümünün altında aslında ne kadar yalnız olduğunu fark ederken Alana da Chandler'ın sadece yakışıklı bir adam olmadığını, gerçekten güvenilir ve sadık biri olduğunu görüyor. Aralarındaki çekim giderek büyüyor ve sonunda profesyonel sınırlar tamamen ortadan kalkıyor.
Bu sırada Alana'yı takip eden kişinin hareketleri çok daha tehlikeli bir hâl almaya başlıyor. Evine giriliyor, özel hayatı ihlal ediliyor ve tehditler giderek korkutucu bir boyuta ulaşıyor. Chandler hem Alana'yı korumaya hem de bu kişinin kim olduğunu bulmaya çalışırken bir yandan da ona karşı hissettiği duygularla mücadele ediyor. Çünkü Alana'yı kaybetmekten korkuyor ve bu korku bazen onu geri adım atmaya zorluyor. Alana ise bunu yanlış anlayıp kendisini reddedilmiş hissediyor.
Kitabın sonlarına doğru gerilim iyice yükseliyor ve takipçinin kimliği ortaya çıkıyor. Takıntılı bir şekilde Alana'yı izleyen bu kişi ona zarar vermeye çalışınca işler kontrolden çıkıyor. Chandler
Vakit Kaybı
Bağlanma'yı bitirdim ve hâlâ ne öğrendiğimi anlamış değilim. Kitabı elime aldığımda bağlanma stilleri konusunda derinlikli bir analiz bekliyordum. Ama 239 sayfa boyunca aslında üç kavramın (güvenli, kaygılı, kaçıngan) etrafında dönüp duran, sürekli aynı örnekleri farklı isimlerle tekrar eden bir metinle karşılaştım.
Her bölümde aynı şablon: bir vaka anlatılıyor, "işte bu kaygılı bağlanma stilinin tipik bir örneği" deniyor, sonra bir sonraki bölümde neredeyse birebir aynı senaryo, sadece kahramanların isimleri değişmiş şekilde tekrar karşıma çıkıyor. Sanki yazarlar bir fikri olabildiğince çok sayfaya yayma derdindeymiş gibi hissettim.
Asıl can sıkıcı olan şu: kitap sürekli "bilimsel araştırmalara dayanıyor" vurgusu yapıyor ama gerçek bir derinlik sunmuyor. Bağlanma teorisinin kendisi ilginç ve değerli bir çerçeve, fakat bunu zaten bir makaleyle, hatta birkaç paragrafla anlatabilirlerdi. Kitap boyunca aynı cümleleri farklı kelimelerle yeniden yazıp durdular: "kaygılı bağlananlar onay arar", "kaçıngan bağlananlar mesafe koyar" — bunu kaçıncı kez okuduğumu saymayı bıraktım.
Pratik öneriler kısmı da aynı sorunu taşıyor: somut, uygulanabilir adımlar yerine genel geçer tavsiyeler ("ihtiyaçlarını net ifade et", "iletişim kur") sayfalarca tekrarlanıyor. Bir öz-yardım kitabından beklediğim, beni gerçekten düşündürecek, yeni bir bakış açısı kazandıracak içerikti; bunun yerine aynı testi, aynı listeyi, aynı vaka analizini defalarca okudum.
Sonuç olarak; konsept güçlü, ama kitap bu konsepti gereksiz yere şişirilmiş, tekrara boğulmuş bir hale getirmiş. Bağlanma stillerini merak edenler için bir özet makale muhtemelen aynı bilgiyi çok daha az zaman kaybıyla verir.
EFFİ BRİEST
THEDOR FONTANE
Theodor Fontane ilk kez okuduğum bir yazar. Okuduğum yazarları araştırmak, özellikle de yeni başladığım bir yazarsa, benim için her zaman bir merak konusu olmuştur. Fontane hakkında öğrendiklerim ve okurken idrak ettiğim durumlar şunlar:
Kendisi 19. asır Alman edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Edebi kariyerine gazeteci olarak başlamış, daha sonra deneme, edebiyat ve sanat eleştirisi, mektup gibi farklı alanlarda eserler vermiştir. 19. asır Alman edebiyatında realist akımın önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir.
Hakiki olaylardan yola çıkarak yazdığı eserlerde dönemin Almanya’sının toplumsal panoramasını çizer ve sosyo-kültürel yapısına eleştirel bir bakış açısı sunar. Soyluların dünyasını, burjuvaziyi, kadınların toplumdaki yerini ve insan ilişkilerindeki çatışmaları çok ince gözlemleyen eserleriyle tanınır.
Sıra geldi kitabı dilim döndüğünce özetlemeye.
Effi, 17 yaşında Alman aristokrat bir ailenin kızıdır. Yaşının gerektirdiği ve biraz da mizacı icabı uçarı, neşeli, gözü pek ve tez canlı bir tabiata sahiptir. Romanın başlangıcında Effi’yi kendi evinde, arkadaşları ve ailesiyle birlikte tabiatın içinde keyifli vakit geçirirken görüyoruz.
Derken bir talip çıkar gelir. 38 yaşındaki Baron Geert von Innstetten, Effi ile evlenmek ister. Baron daha önce Effi’nin annesi Luise’ye talip olmuş, fakat o dönemdeki statüsü nedeniyle reddedilmiştir.
Başarılı kariyer sahibi bir erkekle yapacağı evliliğin mutlu olmaya yeteceğini düşünen Effi, bu evliliği kabul eder. Baron Geert ve Effi evlenirler. Düğünden sonra uzun bir balayına çıkarlar, ardından evlerine dönerler.
Effi yeni evini tanımaya ve alışmaya çalışır. Fakat eşinin işi gereği onu zaman zaman yalnız bırakması, genç yaşının da etkisiyle onda bir boşluk oluşturur; eski
Theodor Fontane ilk kez okuduğum bir yazar. Okuduğum yazarları araştırmak, özellikle de yeni başladığım bir yazarsa, benim için her zaman bir merak konusu olmuştur. Fontane hakkında öğrendiklerim ve okurken idrak ettiğim durumlar şunlar:
Kendisi 19. asır Alman edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Edebi kariyerine gazeteci olarak başlamış, daha sonra deneme, edebiyat ve sanat eleştirisi, mektup gibi farklı alanlarda eserler vermiştir. 19. asır Alman edebiyatında realist akımın önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir.
Hakiki olaylardan yola çıkarak yazdığı eserlerde dönemin Almanya’sının toplumsal panoramasını çizer ve sosyo-kültürel yapısına eleştirel bir bakış açısı sunar. Soyluların dünyasını, burjuvaziyi, kadınların toplumdaki yerini ve insan ilişkilerindeki çatışmaları çok ince gözlemleyen eserleriyle tanınır.
Sıra geldi kitabı dilim döndüğünce özetlemeye.
Effi, 17 yaşında Alman aristokrat bir ailenin kızıdır. Yaşının gerektirdiği ve biraz da mizacı icabı uçarı, neşeli, gözü pek ve tez canlı bir tabiata sahiptir. Romanın başlangıcında Effi’yi kendi evinde, arkadaşları ve ailesiyle birlikte tabiatın içinde keyifli vakit geçirirken görüyoruz.
Derken bir talip çıkar gelir. 38 yaşındaki Baron Geert von Innstetten, Effi ile evlenmek ister. Baron daha önce Effi’nin annesi Luise’ye talip olmuş, fakat o dönemdeki statüsü nedeniyle reddedilmiştir.
Başarılı kariyer sahibi bir erkekle yapacağı evliliğin mutlu olmaya yeteceğini düşünen Effi, bu evliliği kabul eder. Baron Geert ve Effi evlenirler. Düğünden sonra uzun bir balayına çıkarlar, ardından evlerine dönerler.
Effi yeni evini tanımaya ve alışmaya çalışır. Fakat eşinin işi gereği onu zaman zaman yalnız bırakması, genç yaşının da etkisiyle onda bir boşluk oluşturur; eski
Kitap, 1590'larin İstanbul'unda biraz vakit gecirmek isteyen tarihseverler icin iyi bir okuma tercihidir. Sizi hic tanimadiginiz bir dunyaya sokar. Birinci kisi agziyla anlatildigi ve anlatici surekli degistigi icin karakterlerle guclu bag kurdurur.
Turkcesi kuvvetli degildir, dilin hazzini yasatmaz.
Icinde ask ve katil kim temalarini da barindiriran kitap, Dogu cografyasinin, ozellikle de Iran'in, efsanevi anlatilarini bolca icerir. Bu anlatilarin fazlaligi okuyucuyu yorar.
Nispeten kolay bir uslupla yazilmis dokunakli hikaye arayanlar, muhtemelen aradiklari kriterlere daha uygun kitaplar bulacaklardir.
