Ahmet Telli / Unutmalar Üzerine
Son günlerde unutup gidiyorum fincandaki kahveyi, oturduğum evin kapı numarasını, yaşadığım şehrin ne kadar az tanıdık ve gri olduğunu fark ediyorum yıllar geçtikçe.
Şimdi yüzler silinip gidiyor birer birer. Fotoğraftakiler kimlerdi çıkaramıyorum.
Vedâ ediyor sanki herkes sitemkâr edâ ile. Dalgınsın diyor kadehteki rakının mavisi. Bellekteki pası silemiyor artık bu hayat;
Anılar edinmiştim bunca yıl kış kıyamet sımsıcak tutsun diye kalbimin tenhasını
ama babamın ölüm tarihini ikide bir
telefon edip öğreniyorum kardeşimden
de, bir itiraf düşüyor şimdi payıma
"-Sonra işte yaşlandım"
"Yarın yine aynı olacak. Mutluluk asla gelmeyecek. Bunu biliyorum. Ama bir gün mutlaka gelecek, yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi?"