Reklam
Eğer gençliğin ruhunu tarım yapılmayan bir tarla gibi kendi haline bırakırsanız, orada ısırgan otlan ve dikenler yetişir.
Anne- Babaların, çocuklarının beyinlerini ve kalplerini işlemeden kendi haline bırakmaları, akla ve vicdana uygun değildir. Hatta böyle bir ihmal ahlaksızlıktır, cinayettir. Çünkü çocukların iyi terbiye görüp görmemesi meselesi, yalnız anne- babayı ilgilendiren hiç mesele olmayıp, aynı zamanda toplumu ve devleti de ciddi bir şekilde ilgilendiren hayati bir meseledir.
Sabahatiin,
Ne bok iş bu be. Boğulacağım.
Avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum. Ömrümüzün sonuna kadar geberinceye kadar böyle iki şahsiyetle mi yaşamak lazım gelecek. Ben buna tahammül edemeyeceğim. Midemle kafamın aynı yolda gitmeleri haysiyetime, insanlığıma dokunuyor.
Son intihar girişimim 1954 senesindeydi yanılmıyorsam.
Kuzey Mariposa Bulvarı'nda bir apartmanın üçüncü katında yaşıyordum. Bütün pencereleri kapattım, ocağı ve fırını açtım. Yakmadan tabii ki. Sonra yatağa uzandım. Sızan gaz sesi insanı teskin eder. Uyumuşum. Yöntem başarılı olacaktı ancak içime çektiğim gaz başımı öylesine ağrıttı ki uyandım. Yataktan kalkıp gülmeye, kendi kendime konuşmaya başladım. '' Sersem, kendini öldürmek istediğin filan yok senin'' Gazı kapatıp bütün pencereleri açtım. Gülüp duruyordum, olup bitenler çok gülünç gelmeye başlamıştı bana. Allahtan ocağın otomatik çakmağı bozuktu, o küçük alev beni cehennemde geçirdiğim o değerli mevsimin dışına uçurabilirdi.
