Geçmişe ait ne varsa onlarla yaşamaya bayılırdı. Sahip olduğu hiçbir eşyasını atmazdı, atamazdı. Garip bir bağ kurmuştu her biriyle. Sanki onlar giderse boşluğa düşecek gibi hissediyordu. Hayatından eşyaların değil de anıların yok olacağını düşünüyordu.
Sayfa 95
Feuerbach 'Eskiler için dünya bir hakikâtti,' der ama buna şu önemli eklemeyi yapmayı unutur: 'Onlar bu hakikâtin arkasındaki hakikâtsizliği bulma çabası içindeydiler ve sonunda bunu gerçekten başardılar.' ... Vatan kavramının yüce anlamı kaybolur ve Hıristiyan kendisini 'yeryüzünde bir yabancı' olarak görmek zorunda kalır...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Türklük ve Türkçülük için olan savaşımız sonuna kadar sürecektir.
Kelimenin DirilişiEdebiyat
"Tarihin yükü kelimenin sırtındadır. İnsan kelime ile vardır. Fert kendini kelime ile aşar. Toplum, ferdi aşan toplum, kelimenin eseridir. Kelime soyutlaşmış, soyutlanmış, en uç noktada ses, yani müzik olmuştur. Tam ters bir oluşumla, kelime, taşı yontarak somutlaşmıştır. Yani mimari olmuştur. Edebiyat vasattadır.
Kelimelerin de bir hayatı vardır. Kelimeler de bütün canlılar gibi. Kelimeler sağlıklı olduğu dönemlerde toplum hareketli, güçlüdür. Toplum kişiliğinin damgasını vurur zamana, zaman tarih olur. Kelimelerin marazlı olduğu dönemlerde tarih karanlıktadır. Zaman çizgisi kopmuştur sanki.
Tarihi yapan kişiler, kelimeyi canlandıran, onu insanına, yani topluma ulaştıran, sunan kişilerdir. Kahramanların dilinde kelime bir elektrik şalteri gibidir, şalter düştüğü zaman, kahraman konuştuğu zaman, cemiyet içten içe sarsılır. Harekete geçer. Büyük şair, halkı kelimesiyle büyüler. Büyük şiirin önünde halk gerilim halindedir. Büyük romancının eserinde insan kendini bulur. Toplum billurlaşmıştır büyük romanda. Şiir, roman, tiyatro, müzik, mimari alanında kalıcı eserlerin verilebildiği dönemlerde kelime de, insan da sürekli bir eylem içindedir. Kelime hastalanmışsa, sanat eserinin ömrü bir modanın ömrü kadardır. Toplum ise derin bir bunalım içindedir.
Mevlâna konuşmuş, kelime devlet olmuştur. Yunus, sesiyle zamanın ve mekânın ötelerine itmiştir insanını. Fatih, kelimesini çağa bir bayrak gibi dikmiştir. Yavuz, kelimeye dağlar ve çöller aşırtmıştır. Sinan, bir sütundur, tutunmasak ayağımız kayacak
Kelime kelime kelime... Cemiyetimizde hiç zamanımızdaki kadar hastalıklı olmuş mudur kelime? Bilmiyorum. Bildiğim; bu gün kelimenin dipsiz bir uçuruma doğru düştüğüdür. "Ölüm" gazete sütunlarında ilan olmuş, "kıyamet" oturma odalarında karı koca çatışmasıdır, "peygamber"
Kökleriyle kutlu bir fetih ile yurt olan topraklarn sonsuza degin vatan olacagini, dallanyla yedi iklim dört kösede adalet dagitacak olan tuglar anlatiyor gibiydi.
İşleri o kadar kolaylıkla açıklıyorlardı ki, günün birinde vatan yanıp kül olsa yine kontak diyerek suçu elektriğe yüklemekten geri kalmayacaklardı.
