Ve o ses, hep dağ taş eriten sedâ:
İnsanlar, ediniz yokluğa veda
Var olmaya sebep, âleme rahmet
Son Peygamber doğdu, ismi Muhammed!..
Doğmuştu öksüzüm, haber doğruydu:
şehadet parmağı göğe doğruydu.»
“…(Yâ Rabbî!) Benim canımı müslüman olarak al ve beni sâlihler zümresine ilhâk eyle.” (Yûsuf, 101)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Benden önce zaman yoktu,
Benden sonra da olmayacak
Zaman benimle başladı
Ve benimle son bulacak. "
Karanlıkta elini tutuyordum ve yapabildiğim tek şey buydu.
Çok sessiz bir şekilde canım çok acıyor artık, dedi, bunu iki kez tekrarladı, çok acıyor... Onun gibi biri canının acıdığını söylüyorsa, bu acının son aşamasıdır.
çocuktaki kısa süren bir ruhsal gelişme döneminden sonra, tüm geçici ve kısmen gözle görülebilir hedefler, hayal edilmiş nihai bir amacın, kesinlikle sabitleştirilmiş olarak hissedilmiş ve tasarlanmış son bir noktanın egemenliği altındadır başka bir deyişle, insanın ruhsal yaşamı, iyi bir oyun yazarı tarafından beşinci perdeye uyacak şekilde yazılmış bir karakter gibi oluşturulmuştur.
Ölüm bir dil meselesidir aynı zamanda. “Öldü" kelimesi kısa ve vurucudur. Son nefesin "d"si ve feryat dolu o son "i" hayatın alfabesindeki son harflerdir. Son seslinin üzerine düşen vurgu, ki o artık sesli bile değildir, son çiviyi çakar ve umuda yer bırakmaz.