b
@vedabandosu
Yazılım mühendisi
Lisans
1994
30 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Kitap psikanalizin temelinin atıldığı yıllarda farklı farklı kimlikleri bir kurguyla bir araya getiriyor. Böylece insan doğasının kimi zaman aciz kimi zaman ne kadar yüce kavramlara temas ettiğini gözler önüne seriyor.
Kitapta bir bölümde hayatı tekrar tekrar yinelemekten bahsediyor. Bunu okumak gerçekten bir duvara toslamak gibi bir etki yaratıyor insanın içinde bir yerlerde.
Defalarca aynı hayatı tekrar tekrar yaşadığınızı düşünün. Bu yaşamı sevgiyle kucaklar mısınız? Yoksa her bir anı tekrar tekrar yaşamak dayanılmaz bir acıya mı dönüşür? Eğer yaşamını tekrar tekrar yaşamak isteyecek kadar güzel bulmuyorsan, neden şimdi her gününü tekrar tekrar yaşamak isteyecek kadar sevgiyle kucaklamıyorsun?
Reklam
Kitap, zihnimizdeki dünya ile öz yaşamımızdaki denklemin birbirini sağlamadığı anı “Gerçeğin Tokadı” veya “beklenti açığı” olarak tanımlıyor. Bu tokadı yediğimiz anda önümüzde iki yol beliriyor: Ya daha derine dalıp dibi göreceğiz ya da kabul ederek ilerleyeceğimiz yeni yolların farkına varacağız. Kitap, bu iki yolu da yaşanmış hikayeler ve ACT (Acceptance and Commitment Therapy) ekolü üzerinden derinlemesine ele alıyor.
Bu kitabı okurken zihnimdeki puzzle’ın eksik bir çok parçasının birleştiğini hissettim. Mesela, Viktor Frankl’ın *İnsanın Anlam Arayışı* kitabında insanın yaşamda bulabileceği anlamı üç temel başlık altında ele alıyordu: Başarı, Sevgi ve Acıdan Anlam Çıkarmak. İşte, *Gerçeğin Tokadı* kitabını okuduğumda karşıma çıkan “Bağ Kurmak”, “Önemsemek” ve “Katkıda Bulunmak” gibi değerler, aslında sevgiden başkaca bir şey değildi. Sevgi; bir kitap, bir iş ya da bir insan olabilir. Sevdiğimiz şey her ne ise onunla aramızda derin bir bağ vardır. Onu önemseriz ve çoğu zaman ona katkıda bulunmaya çabalarız.
Bu çerçevede “beklenti açığı” veya “gerçeğin tokadı” dediğimiz durum, sevdiğimiz şeylerin yoksunluğuyla yüzleşmekten başka bir şey değildir.
Halil Cibran’ın şu sözleri bu durumu çok güzel özetler:
“Gariptir ki,
kimi zevklerin tutkusudur,
acılarımızın bir kısmını oluşturan.”
Bu noktada, her acı ve her mutluluk aslında bir çeşit sevgiden doğar.
Herhangi bir acının derinine inip baktığında orada bir çeşit sevgi görmek belkide kabul edebilmeyi daha kolay hale getirebilir.
Yine de tatminkar bir yaşam; hayatın tüm uçlarından tuttuğun, böylece acı, tatlı, mutlu, ya da hüzünlü anlar yaşadığın dengede bir yaşamın içinde gezinmek gibidir. Hiçbir yaşam formu, salt mutluluk ya da salt hüzün barındırmaz. Yaşadığımız tüm bu duygular bir çeşit sevgiden doğar.
Bu yüzden
Çekilen her nevi ıstırabın insanın yaşamında tutunduğu bir amaç varsa ve insanın içi buna değeceğini biliyorsa her şeyin üstesinden gelebileceğini çok güzel bir dille anlatıyor.
İnsan yaşamının behemehal onurlu bir anlam bulabileceğini oturduğu bir masa üzerinden kalemi kağıda temas ettirmeden oluşturulan aforizmalar ile değil , bizzat yaşalanılmış bir hayat ile gözler önüne seriyor.
Kitaba göre insan hayatta 3 şekilde anlam bulabilir.
1. Başarı, hedefler ve tatmin duygusu
2. Sevgi ile yani bir insanı yaşamak
3. Acıdan bir anlam çıkarabilmek. Ki bu gerçekten başka bir seçeneğiniz olmadığında olabilecek bir durum.
Kitap öyle ki ilk cümlesinden itibaren ruhumda tarifi izansız izler bırakarak ilerlemeye devam etti. Bir müddet her satırın altını çizmeye durup düşünmeye, bir hayale bürünmeye ve en sonunda da bana denk düşen izleri alıntılayım derken bir yandan da kitabı yayınlıyor hissine kapıldım. Öyle güzel ki hangi cümlesine kıyabilirdim, kıyamadım!
Nurullah Genç, Omuzlarımda Dünya diyerek 60 yıldır ilmek ilmek işlediği yaşamından suretleri getiriyor gözümüzün önüne. Yaşadığı hatıralara bazen çok üzülüyor ve musibetlerin hayra çıkmasıyla çokça seviniyoruz. Bir yaşam boyunca idealleri uğruna kimseyi ezmeden, her musibette bir el bulan, her zorda kalana el açan mücadelesinden hiç vazgeçmeyen birini tanıyoruz. Omuzlarımda Dünya, "Yardım etmek üzere uzandığımız her el, kendi elimizdir." düsturuyla damıtılmış bir hayatı anlatıyor.
Omuzlarımda Dünya
Omuzlarımda Dünya