…biteviye yere çalmaya can attığımız bir yükü taşıma arzusu, varlığından iğrenmek ama yine de yapışmak o varlığa, velhasıl, bizi yutmakta olan yılanı, kalbimizi kemirinceye değin okşamak.
Aynı gökyüzü altında nefes alıp vermekteyiz. Doğumla yola koyulup ölümle vedalaşmaktayız. Aynı güneş ay ve yıldızlarla yaşıyoruz. Velhasıl hepimiz aynı dünyanın çocuklarıyız.
Elbette her dönem iyi ve kötüler olacaktır bu yeryüzü vadisinde. Lakin Kürdü, Türkü, Lazı, Çerkezi, Gürcüsü, Arabıyla... birlikte yaşamak zorundayız. Çünkü biz ortak bir kaderin evlatlarıyız. Bizi birbirimize bağlayan bağ; ortak geçmişimiz ve akide birliğimizdir. Bugün dünden daha çok birbirimize muhtacız.