Veli Özdemiroğlu
@veliozdemiroglu
"Daha önce hiç denememiş olmasına karşın şahane rol yapıyordu. Çünkü başkalarının önünde duygularını göstermeyi engelleyen her şeyi; korkuyu, kaygıyı, utancı, çekingenliği üzerinden atmıştı, nesnelerle gerçekten yalnızca oynuyordu şimdi."
Reklam
"O kadar çok anlattırdı ki, ben de belki bir gün gerçekleştiririz hayalimizi diye umut etmeye başladım."
9/10
Beğendi
·5 günde okudu
·2024 35. kitabı
Güven her şeydir.Alıntı
"Artık pek birlikte yolculuk eden olmuyor. Neden bilmiyorum ama. Belki de bu kahrolası dünyada herkes birbirinden korkmaya başladı."
Yaşayarak Öğrenmek - Konfor Alanından ÇıkışPsikoloji
Bu roman hakkında inceleme yazmayı düşünmüyordum fakat kitaptaki kurgunun akıcılığı ve hikâyenin özgünlüğü sebebiyle, sonradan düşününce, ilgililerine öneride bulunmak istedim. Öncelikle şunu söylemeliyim ki; ikinci ve üçüncü paragrafta, okuyacak olanların tadını kaçırmadan, kitabın içeriği hakkında çok küçük bilgiler vermeye çalıştım. Ayrıca şunu da belirteyim, Altıncı Koğuş psikolojik roman okumak isteyenler için oldukça biçilmiş kaftan. Psikolojik roman türünü sevenler mutlaka bu klasik eseri okumalı.
Hikâyenin iki ana kahramanı var. Andrey Yefimıç ve İvan Dmitriç... Andrey Yefimıç bir doktor. İvan Dmitriç de ağır psikolojik sorunları olan bir hasta. Doktor Andrey Yefimıç çalıştığı kasabada zekice sohbet edebileceği birilerine özlem duyan hassas bir insan. Hastaları ziyareti sırasında tesadüfen tanıştığı İvan Dmitriç'in bilgili ve zeki yapısı sebebiyle de bu ikilinin aralarında enteresan bir sohbet arkadaşlığı başlıyor fakat Doktor'un normların dışına çıkması kendi başına bela oluyor.
Doktor ve hastanın arasında geçen sohbetleri okurken ikisinin arasında çok temel bir fark görüyoruz. Hasta İvan Dmitriç hastaneye tıkılmış bir insan olarak toplumdan tecrit edilmiş biri. Doktor, her ne kadar kaliteli sohbet edebilecek birilerini bulamamaktan bunalmış olsa da, hastalarına göre oldukça geniş konfor alanlarına sahip ve daha önce hastanede şahit olduğu kötülüklere ve yetersizliklere karşı gereken tepkiyi hiç göstermemiş. Ta ki kendisi de maruz kalana kadar... İşte bu durum, kitabın en can alıcı noktası idi. Konfor alanını kaybetmeden kötüye, fenaya tepki göstermek bir erdemdir fakat rahatı kaçtığında ya da kendisi maruz kaldığında herkes tepki gösterir ve en can acıtıcı şekilde kendisini kendi aynasında görmek, yaşayarak öğrenmek zorunda kalır.
Bu son cümledeki öz
Reklam