vetra

Ben böyle yalnızken, kendim kendime fazla geliyorum. Eksiltin beni daha çok

Reklam

"İnsan hasta hayvandır” ama bence insan can çekişme durumundan kendini kurtarmaya çalıştıkça, sağaltabildiği ölçüde insan (ve belki de gerçek hayvan!) olabilir çünkü yaşamın şen döngüsü böyle olmasını dilemektedir ya da ben bu dileği bir buyruk bilmek istiyorum. Görmek-görebilmek-bilmek aşamaları böylece gerçekleştirilir; sayrılıktan, bu genel geçer, bu ezici, bu kalık tuhaf çoğunluğun sürücül toprağından bir mavi kan yaratarak ve onunla beslenerek, besleyerek. Çok mu baş edilir, olumlanır bir karmaşadır bu "çır çır çırpınma,” "güldikenleri arasındaki dans,” “aklın zamanla tutuştuğu bu güreş?” Değil belki, ne var, insan dönüştürerek oynayan, oynayarak dönüştüren varlıksa, değerler yeniden yaratılabilirliğini korur en azından, yaşamın önerdiği ve geri bıraktırdığı zenginliğin içinden seçimler yapmada özgürdür artık seçilmesi gereken kimi zaman bitimsiz bir acı da olsa... O zaman acı sonsuzca boyutlanır, çok katlı sevinç paylarını içerir, avaz avaz haykırmalar ve sıcak gözyaşlarını da. Görünümü dingin bir mavi olur, gümüş bir göl kadar kıpırtısızdır, insan bir yüzeyinde bir dibinde yaşar onun, tabanı erişilmez kuyumların eriyik haliyle kaplıdır, bunu içinde olmayanlar bilemezler -işte şu bir parça donuk gümüş yüzeyinde küçük bir kafa derler- bilemezler nasıl bir yumuşak taklalar evrenidir o kapalı ülke...

vetra

Geçmiş bir Tarih yerine Ben de tanırım o bir Aralıktır hemi de mavi bir tansıktır Denizin göğe olan kıyısında bir bilinen ufuktur

Takip Önerileri

vetra

Nasıl bir ölüm hazırladılar sana Sylvia? Bu maç odalarında Pencere maç Maç kaynar tencerede Kanallar buz tutmuş. Kaç güç çalıştı gün gece Sokmaya başını Havagazı fırınına.

vetra

, bir kitap okudu