25 yaşındaki Laurie erkek arkadaşıyla birlikte yaşamaktadır ve son iki yıldır ilişkisinde çaba sarf eden taraf kendisidir. Son zamanlarda erkek arkadaşında fark ettiği değişiklikten sonra onu bir kadınla yakalar ve evden kovulur işinden de olan Laurie'nin gidecek hiçbir yeri yoktur. Bir gece kulübünde striptiz yapmak için kulübe girer fakat kulübün sahibi ona takıntılı olan Sicilya mafyasıdır.
Açıkçası bu kitaptan umutluydum çünkü yazarını çok seviyorum fakat beni hayal kırıklığına uğrattı. 36 yaşındaki bir adamın hiç tanımadığı bir kadını takıntı haline getirmesi biraz mantıksız geliyor. Erkeğin kadına karşı davranışlarında hiçbir sorun sıkıntı yoktu bu arada fakat bana göre bu kitap mantık çerçevesine oturmamış bir kitap o yüzden çıtır çerez niyetini okudum serinin son kitabı için umudum hala devam ediyor.
"Süper Güçlerin Gölgesinde Bir Ego Savaşı”·368 syf.·
7/10
2026 19. kitabı
V.E. Schwab’ın adını çok duyduğum ve uzun zamandır merak ettiğim romanı Vicious (Vahşi) ile nihayet serinin ilk adımını attım. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey tam olarak şu oldu: Kötü bir kitap kesinlikle değil, ama abartıldığı kadar devasa bir şaheser de sayılmaz.
Kitap, üniversitede oda arkadaşı olan iki dahi ve hırslı gencin, Victor ve Eli’ın hikayesini anlatıyor. Bu ikili, insanüstü yeteneklerin (EO - Extraordinary) nasıl ortaya çıkabileceğine dair tehlikeli bir teorinin peşine düşüyorlar. Acı, ölümcül deneyler ve büyük riskler sonucunda bu güçleri elde etmeyi başarıyorlar ama aralarındaki hırs ve kırılma noktaları, onları on yıl sonra karşı karşıya gelecek iki azılı düşmana dönüştürüyor. Orijinal bir fikir mi? Dürüst olmak gerekirse süper güçler ve anti-kahraman teması günümüz kurgularında çok işlendiği için bana pek özgün gelmedi.
Yazarın dili gerçekten inanılmaz akıcı, sayfalar ellerimin arasından kayıp gitti diyebilirim. Ancak kitabın ciddi bir tempo sorunu var. Yaklaşık 360 sayfa olan romanda olaylar çok az ve kitap ancak 300. sayfadan sonra gerçekten hareketlenmeye, tempo kazanmaya başlıyor. O ana kadar yazar daha çok karakterlerin geçmişini ve atmosferi inşa etmekle uğraşıyor. Neyle karşılaşacağımı merak etmesem o ilk 300 sayfa beni biraz yorabilirdi.
Gelelim favorime... Kitapta bir sürü hırslı ve karanlık karakter var ama benim en sevdiğim karakter kesinlikle Mitch Turner oldu. O iri yarı, korkutucu görüntüsünün ardındaki sadakati, dev kalbi ve ekibe getirdiği o kendine has havası beni hikayeye en çok bağlayan unsurdu. Ana karakterlerin o bitmek bilmeyen ego savaşları arasında Mitch adeta bir nefes alma alanı gibiydi.
Reklam
Çok iyiydi, üzerine nedense yorum yapabilecek gibi hissetmiyorum. Konusu karakterler olaylar cidden harikaydı. V. E. Schwab ne yazsa okurum diyebileceğim yazarlardan biri olma yolunda hızla ilerliyor. Kitaptaki karanlık tema çok hoşuma gitti.
Belki biraz spoiler? İstemeyen okumasın bundan sonrasını.
İki ucu görüyoruz, kendini kahraman ilan eden ama asla öyle olmayan biri ve kendini kötü ilan eden ama tamamen de kötü olmayan biri var. Bu karakterleri ayrı ayrı, olaylar ikisinin de gözünden okumak harikaydı. Diğer kitapta Victor'u okumak için heyecanlıyım
Rory babası için Şeytan Koyu'nun lideri ile bir anlaşma yapmıştır. Bu anlaşma ona acı çektirirken günahlarını anlatabileceği tek yer İsimsiz Günahkârlar yardım hattıdır. Bu yardım hattının sahiplerinden biri olan Angelo ise Visconti'lerin en tehlikelisidir.
Kesinlikle BAYILDIM!!!!! NEDEN DAHA ÖNCE BAŞLAMAMIŞIM Kİ????!!
Hikaye harika ve karakterleri çok sevdim.
Rory'nin Angelo'ya karşı dik duruşu ve istediğini çekinmeden söyleyip talep etmesini çok sevdim. Olayın sadece Koru olmadığını düşünüyordum ama asıl olayı okurken kızımız için gerçekten üzüldüm.
Angelo "Vicious" Visconti çok fena bir beysin!!!!! Sevdiği kadına ölüp biten beylere biz de biteriz ki BİTTİM!!! BİTTİM!!!! (๑♡⌓♡๑)
Ve o nasıl bir öz kontroldür????? Hele asıl olayı bırakıp sarılıp şeker vermesi ya eridim bu beye.
Diğer kitaplar Rafe'nin hikayesi gibi gözüküyor nasıl olacak çok meraklıyım (✷‿✷)
Vicious#çevirigiller
Şuana kadar serideki en iyisi buydu bence. Bir seri katil psikolog ile tek başına ayakta kalmaya çalışan mücadele eden bir kadın arasında geçiyor.
Quin, çocukluktan itibaren hayatı hep koruyucu ailelerde geçmiş çok kötü şeyler yaşamış ve berbat travmalar edinmiş kimsesiz bir kız. 17 yaşında sosyal hizmetlerin sunduğu psikolog olan Gabrielle tanışıyor. Gabriel de, düzgün ve centilmen imajı altında sogukkanlı bir katil saklıyor. Bu ikisinin yıllara yayılan sürekli kaçma kovalamaya dayalı bir dinamikleri var.
Quin'in mantıklı normal her insanın yapması gerektiği gibi adamdan kaçıp izini kaybettirmeye, kurtulmaya çalışması ve çabalamasını çok sevdim. Genelde dark romancelarda kadın karakter her şey cok normalmiş gibi davranınca göz devirme emojileriyle okuyorum. Bunda en azından ne yapılması gerekiyorsa onu yapmaya çabalayan bir kadın vardı.
Karakterlerin psikolojik yansımasını daha iyi geçirebilmiş yazar. Aşırı smuta boğmadan psikolojik gerilimi hissettirdi. İkisinin kimyasınıda sevdim. Kitap kısaydı ve bence daha uzun olsaydı daha iyi olabilirdi. Kısa olduğu için yüzeysel kaldı biraz her şey. Son olaylar ve ters köşelerle küçük şaşırtmacalar yapması da hareket kattı.
Herkese göre değil ama dark romance okuyanların beğenebileceğini düşünüyorum.
Tetikleyiciler; Somnofili, nefes kontrolü, bıçak oyunu, geçmişte yaşanan çocukluk travmaları/istismarı
A. J. Merlin
A. J. MerlinNerde o umursamaz, zeki gotik kız??
Bu kitaptan beklentim fazlaydı. Teal ve Ronan diğer kitaplarda ilgi çekicilerdi. Özellikle Teal'in ayrı bir havası vardı. Ama bu kitapta o hava yerle bir oldu resmen. Ne yazik ki umduğumu bulamadım
Teal kendi içinde bile tutarsızlıklara sahipti. Hani o umursamaz, zeki gotik kız havası. "Yok ben duyguları anlayamam, güzellik nedir ki?" ve benzeri birçok şeyi kendi hakkında anlatıyor. Ama iki sayfa sonra süt dökmüş kediye dönüyor. Böyle bir karakter iyi bir derinliğe sahip olabilirdi, bu potansiyele sahipti, özellikle ilk sayfalardaki monologlarıyla bunun sinyalini veriyordu ama olmadı. **Düz bir karakter.
**
Konusu
Birbirlerinden haz etmeyen Ronan ve Teal arasındaki anlaşmalı evlilik, buna sebep olan sırlar üzerine yoğunlaşıyor.
Ronan, aristokrat bir ailenin tek oğlu olarak görücü usulü anlaşmalı evliliği olacağını bilir ve bunu mümkün olduğunca engellemeye çalışır. Teal'e kadar bütün kızları anlaşmadan döndürebilse de Teal'i vazgeçiremez. Ronan onu vazgeçirmek için Teal'in sırlarını açığa çıkarmak isterken, Teal ise intikam için çabalar.
Teal
Gotik, garip kızımız. Bahsettiğim gibi kendisi asosyal, umursamaz, zeki, sert bir karakter olarak gösterildi seri boyunca. Ama onun da klasik Rina'nın kadın karakterleri gibi olduğunu
Ayrıca Teal aralarında en zeki gibi gözükürken en aptalı olabilir; saçma sapan planlar(planı o kadar mantıksizdi ki...), kitap ilerledikçe kötüleşen iç monologlar vb.
Hakkını yemeyelim, bazı repliklerinde içimden "Harikasın kızım, helal be!" dediğim oldu.
Hatta kulüp olayını gerçekten sevdim. Ronan'ın aslında Teal'in TİPİ OLMAMASİ da çoook güzel bir detaydı(Bunlara benzer hoşuma giden detaylar da vardı).Buralardan o kadar güzel ilerleyebilir di ki. Karakterin aurasını ve değişimini görürdük. Ne yazık ki olmadı yine erkeği karşısında
Reklam
Reklam