Hüseyin Safa'yı daha evvel okumuş değilim. Kitap hakkında yazılanlar beni meraka düşürdü. Beklediğimin üzerinde bir öykü kitabı. Vatsap konuşmaları ile öyküler arasında geçiş yapmak harika bir fikir. Yalnız tehlikeli de bir fikir. Bu saatten sonra içerisinde vatsap konuşmalarının olduğu bir başka öykü kitabı görürsem bana çiğ gelecektir. Hüseyin Safa bilerek veya bilmeyerek ortaya tek seferlik bir yenilik koymuş. Bazı işlere bakar yalnızca imrenir ve "bu benim aklıma neden gelmedi" diyebilirsiniz. Evet bu tren ne yazık ki diğer öykücüler için kaçtı. Öykülerin kurgusuna, diline, mizahî gücüne diyecek yok. Açıkçası bu kadar beklemiyordum. Her güldürene "günümüz meddahı" denmesi sinirimi bozsa da Hüseyin Safa bu meşaleyi hak ediyor sanırım. Kendisi kelimelerle karikatür çizdiğini ifade ediyordu. Kelimelerle çok daha fazlasını yapıyor bu öykülerde. Şöyle bir silkelenip uyandırdığı mesela. Daha sonra durum analizleri... Kişilerin ruh hallerini, olaylar karşısında içine düştükleri ruh hallerini, aklından geçirdikleri düşünceleri çok doğru ve çarpıcı yansıtmış. Bu da yazarın kahvede sigarasını içerken boş durmayıp, etrafını ne kadar iyi gözlemlediğine bir işaret. (Kahve ve sigara tamamen benim zihnimdeki gözlemleyen yazar profili). Ben sade bir okur olarak kusur bulamadım. Keyifle okudum. Öykü severlerin muhakkak bu eseri görmesi gerektiğini düşünüyorum. Yazarın kalemine sağlık.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır,
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini.
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını.
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!
İnan bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski şarap.
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgarlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi farkedemezsen
Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür,
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
Ciğerdelen1000Kitap
Bir yanda Osmanlı'nın Tuna kıyılarında yaşanmış devrin gerçekleriyle diğer yanda 1940'lı yılların İstanbulunda bir mimar ile öğretmenin aşk hikâyesinin tarihî bağlantılar kurularak yaratılmış adı gibi ciğerdelen bir hikâye.
Tuna'nın Ciğerdelen'i ile Turhan Tuna ve Canzi'nin aşkı iç içe...
Atalara duyulan saygı ve özlem, vatan sevgisiyle vatana hizmet, soy birliğu gibi ortak noktaları olan iki başarılı gencin çalkantılı aşk hikâyesi...
En çok hangisine ağladım bilmiyorum, Sarı Sipahilerin Şahinkonak hikâyelerine mi yoksa Canzi ile Turhan'a mı emin değilim.
Böyle güzel bir hikâye muazzam bir Türkçe ile süslenmiş. Böylesini şimdilerde bulmak çok zor.
Bir solukta okunacak bir kitap o nedenle bölmeden vakit ayırıp okumanızı tavsiye ederim. Ağlamaktan şiş gözleri ve bir iki gün etkisinde kalmayı göz önüne almanız gerekecek.
