Herkese merhabaa! :))
Sonunda bende Harry Potter ile tanıştım.
Harry Potter ve Felsefe Taşı
Çocukluğumdan beri filmlerini defalarca izledim ama kitaplarını hiç okumamıştım. Bu konuda zorbalanınca :) ben de en azından ilk kitabı bi’ okuyayım dedim.
Okumaya başladığım an ilgimi çeken ve hoşuma giden ilk şey kitabın anlatım dili oldu. Filmlerine göre daha -nasıl desem- ‘yerli’ ve samimi hissettirdi. Özellikle diyaloglarda daha bariz hissedilen bir detaydı bu. İlgimi çeken bir diğer şey ise karakter betimlemelerinin filmdeki oyuncularla neredeyse birebir aynı olmasıydı. Buna gerçekten çok şaşırdım. Aranızda bu benzerliğin nasıl sağlandığını bilenler vardır kesin ama benim bir fikrim yok. :)) Aslında bakarsanız her detay filmlerdekine çok yakındı. Ya da öncesinde filmleri izlediğim için zihnimde o şekilde canlandılar, bilmiyorum ama filmleri yıllar önce izlemiş ve neredeyse unutmuş olmama rağmen kitabı okurken küçük küçük sahneler canlandı gözümde. İlk filmi tekrar izleyip karşılaştırma yapmak istiyorum.
Şimdiii gelelim asıl konuya. Kitabı sevdim mi, sevmedim mi? Evet kesinlikle sevdim. Her detayı kusursuzca işlenmiş bir fantastik evrenin içine düştüm adeta. Ama… -evet bu noktada küçük bir “ama” var- kitabı bitirdikten sonra devamını okumak isteyecek kadar da sevemedim ne yazık ki. Hatta o kadar ağır aktı ki bittiğinde bir oh çektim. Bunun ilk sebebi, her serinin ilk kitabında olduğu gibi çoğunlukla karakterleri ve evreni tanıtmaya odaklanılmasıydı. Bir diğer sebep ise zamanlamaydı diye düşünüyorum. Bu seriyle ortaokul çağlarımda tanışmış olsaydım eğer okuduğum en iyi seriler arasında yerini alırdı kesinlikle. Fakat yetişkin bir okuru tatmin etmesi zor. Zaten seriyi seven yetişkinler de genellikle çocukken okumuş olanlar. O dönemlerde okuduğumuz kitapların her zaman özel bir yeri vardır.
Harry Potter ve Felsefe Taşı
Çocukluğumdan beri filmlerini defalarca izledim ama kitaplarını hiç okumamıştım. Bu konuda zorbalanınca :) ben de en azından ilk kitabı bi’ okuyayım dedim.
Okumaya başladığım an ilgimi çeken ve hoşuma giden ilk şey kitabın anlatım dili oldu. Filmlerine göre daha -nasıl desem- ‘yerli’ ve samimi hissettirdi. Özellikle diyaloglarda daha bariz hissedilen bir detaydı bu. İlgimi çeken bir diğer şey ise karakter betimlemelerinin filmdeki oyuncularla neredeyse birebir aynı olmasıydı. Buna gerçekten çok şaşırdım. Aranızda bu benzerliğin nasıl sağlandığını bilenler vardır kesin ama benim bir fikrim yok. :)) Aslında bakarsanız her detay filmlerdekine çok yakındı. Ya da öncesinde filmleri izlediğim için zihnimde o şekilde canlandılar, bilmiyorum ama filmleri yıllar önce izlemiş ve neredeyse unutmuş olmama rağmen kitabı okurken küçük küçük sahneler canlandı gözümde. İlk filmi tekrar izleyip karşılaştırma yapmak istiyorum.
Şimdiii gelelim asıl konuya. Kitabı sevdim mi, sevmedim mi? Evet kesinlikle sevdim. Her detayı kusursuzca işlenmiş bir fantastik evrenin içine düştüm adeta. Ama… -evet bu noktada küçük bir “ama” var- kitabı bitirdikten sonra devamını okumak isteyecek kadar da sevemedim ne yazık ki. Hatta o kadar ağır aktı ki bittiğinde bir oh çektim. Bunun ilk sebebi, her serinin ilk kitabında olduğu gibi çoğunlukla karakterleri ve evreni tanıtmaya odaklanılmasıydı. Bir diğer sebep ise zamanlamaydı diye düşünüyorum. Bu seriyle ortaokul çağlarımda tanışmış olsaydım eğer okuduğum en iyi seriler arasında yerini alırdı kesinlikle. Fakat yetişkin bir okuru tatmin etmesi zor. Zaten seriyi seven yetişkinler de genellikle çocukken okumuş olanlar. O dönemlerde okuduğumuz kitapların her zaman özel bir yeri vardır.
Açık ara serinin en en en güzel kitabıydı hiç kuşkusuz :) Henüz türkçeye çevrilmeden konusu internette dolaşırken, sayfa sayısının çokluğu, konusunun tarikatler olması vs vs sayfalarını atlaya atlaya okutturacak hissi vermişti bana ama her sayfasını hiç sıkılmadan büyük bi ilgi ve merakla okudum. Yazarın kendi adını kullanarak yayınladığı Harry Potter serisinin Zümrüdüanka Yoldaşlığı kitabını anımsattı bana sanki :) çünkü o seride de favorim o kitaptı.
Kitap o kadar dolu doluydu ve öyle güzel kurgulanmış ki sonu bile çiftliği basıp Robin'i oradan kurtarırken, herkesinde ipliğini pazara çıkararak sonlanmıyordu. (Ki genelde polisiye kitaplar bu minvalde biter) Acaba öyle mi bitecek diye düşündüm ama Robin tarikatin içinden kurtulunca aralarında yaptıkları beyin fırtınaları, olan olaylar falan filan dolu dolu bi kitaptı yani ve bi 1000 sayfa daha yazsaydı bence okuturdu :)
Yayınevinin 7.sezon dizisi çıkmadan kitabı yayınlaması da çok güzel oldu bence çünkü son 2 kitap da zamanında basılmadığı için önce diziyi izlemek zorunda kalmıştım ama kesin kararlıyım artık bundan sonra serinin devamında önce kitap sonra dizi :)
İnternette dolaşan haberlere göre seri 10kitaba tamamlanacakmış sanırım. Umarım öyle olur.
Ben çok ama çok keyifle okudum. Robin'in tarikate girdiğinde yaşananlar ve sonrası hepsi bi ayrı güzeldi. Kitabın kalınlığından dolayı biraz elimde tutmaktan yorulmuş 7372637 tane şekilden şekile girip okumuş olsamda bayıldım kitaba :)
Okuyacak olanlara da şimdiden keyifli okumalar diliyorum..
Reklam
Harry Potter, bana göre insan zihninin ortaya çıkardığı en etkileyici hayal eserlerinden biridir. Hikâyenin temelindeki neden-sonuç ilişkileri o kadar güçlüdür ki, bazen bu evrenin gerçekten var olduğuna inanabilirsiniz. Aslında tüm seri tek bir cümleyle özetlenecek olursa, bu iyi ile kötünün savaşıdır.
Dumbledore, bu evrenin gelmiş geçmiş en büyük büyücüsüdür. Ancak benim düşünceme göre Tom Riddle iyiliğin yolunu seçmiş olsaydı, potansiyeli sayesinde Dumbledore'u bile rahatlıkla aşabilirdi.
Harry Potter'a daha gerçekçi bir gözle bakarsak, aslında kusursuz bir büyücü değildir. Hatta bazı insanlar onun başarısını şansa ve çevresinden aldığı desteğe bağlayabilir. Fakat Harry'nin en büyük gücü büyü yeteneği değil; davasına olan sadakati, cesareti ve taşıdığı güçlü yüreğidir. Çünkü Voldemort'a karşı mücadele eden birçok yetenekli ve güçlü büyücü vardı, ancak çoğu başarısız oldu. Harry'yi farklı kılan şey, hiçbir zaman vazgeçmemesiydi.
Elbette Ron ve Hermione'yi de unutmamak gerekir. Onlar olmasaydı Harry'nin başarılı olması neredeyse imkânsızdı. Bu yüzden övgünün yalnızca Harry'ye değil, onun yanında savaşan dostlarına da verilmesi gerekir. Aslında bu yönüyle hikâye, büyük davaların yalnızca bir kişinin değil, onunla birlikte mücadele eden ve gerektiğinde kendini feda eden insanların eseri olduğunu gösterir.
Serinin en gri ve aynı zamanda en hüzünlü karakteri şüphesiz Snape'tir. En karizmatik karakter Alastor Moody, en zeki karakter Hermione, en iyi dost Ron, en anaç karakter McGonagall ve en babacan karakter ise Hagrid'dir. Serinin en kaybedeni Draco Malfoy ve babası Lucius Malfoy, en hain karakteri ise Peter Pettigrew, yani Kılkuyruk'tur.
Harry Potter serisi yalnızca büyülerden ve fantastik olaylardan ibaret değildir. Dostluk, fedakârlık, sadakat, cesaret ve umut
Selamlar
Serinin 3. Kitabını okudum bu ay. İlk 3 kitap arasında en sevdiğim oldu diyebilirim. (Daha önce okuduğum halde net hatırlayamadığımı da fark ettim.) Dursleylere ziyarete gelen Marge Hala yüzünden evden kaçan Harry’nin imdadına Hızır Otobüs yetişir. Yaptığı şeyden dolayı okuldan atılacağını düşünen Harry, sihir bakanı Fudge’i görünce bir miktar korkar. Yalnız yolunda gitmeyen bir şeyler vardır, Azkaban’da tutsak olan Sirius Black ruh emicileri de alt edip oradan kaçmıştır. Voldemort’un sadık dostu olduğu düşünülen Sirius Black’in hedefi Harry midir yoksa başka şeyler de olacak mıdır bunu okurken görüyoruz. Oldukça heyecanlı geçen kitapta uzun uzun Hogwarts’ı, dersleri, hocaları, Quidditch maçlarını okuyoruz. Hogwarts’a doyuyoruz yani. Kitapta aslında verilmek istenen mesaj dostluğun, sadakatin ne denli önemli olduğu. 4. Kitabı heyecanla bekliyorum :)
#harrypotterveazkabantutsağı #harrypotterandazkabanprisoner #yky #reading
Harry Potter, gençliğim, küçüklüğüm Biraz daha okuyayım diye diye geceleri gündüzlere bağladığım kıymetli serim. Mükemmelen bitmiş; milyonların kalbine taht kurmuş bir seriye yıllar sonra bir ekleme yapmak gerçekten cesaret ister, kutluyorum. Gerçekten riskli hareket. Bu kitap da bana aynı Harry Potter heyecanını yaşattı diyemem ama en nihayetinde bir ufak geçmişe götürdü beni, minnettarım
Merdiven altından Hogwartsa…
Bir Harry Potter hayranı olarak kesinlikle okumam gerekiyordu. İlk kitapla ilgili bildiğim tek şey filme çok benzediği. Gerçekten de filme çok benziyordu. Tabii kitaptaki bazı sahneler gereksizdi. O sahneleri okurken yönetmen iyi ki çıkarmış o sahneleri dedim. Mesela kitapta satranç sahnesinde Ron yaralandığında Hermione ve Harry onu bırakıp gidiyordu. Hermione sonra geri dönüyordu ama genede çok saçma geldi. Buna benzer birkaç sahne daha var. Yönetmen iyi ki bunları kitabın havasını bozmadan düzletmiş. Özetle çok güzeldi kesinlikle okuyun.
Reklam
Reklam