NiS
@whodat
47 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tekil bi' varoluş ama aynı zamanda bi' kuşağın hareketi içinde erimiş bi' yaşam.
Annie Ernaux kaleminden bahsedince zihnimde ilk canlanan şey hep sahicilik ve can yakan bi' dürüstlük oluyor. Bu sahicilik arkasında hissettirdikleri, yazdıklarıyla başardıkları ise bambaşka tabii ki. Ernaux sanki yazdığı her cümleyle dünyayla ilişkisine sızan tüm acıları kalemiyle yumuşatmayı başarıyor. Çok garip bi' ikilem bu bence çünkü kimi cümlelerinde hayatının çok dışında bir okuyucuyu bile öfkelendirmeye yetecek güç var. Kendi yaşanmışlıklarını başkalarının yaşanmışlıklarıyla ele almak ve bireysel olandan toplumsal olana çok ince bi' çizginin üzerinde ilerlemek... İyi ki okuma listemde hiç ertelemediğim yazarlardan biri oldu kendisi.
Reklam
Hayat her zaman devam eder, bunu herkes bilir.Edebiyat
Okuduğum dördüncü Barış Bıçakçı kitabı ama hâlâ neden yazarın kaleminin bendeki etkisinin bu denli yüksek olduğunu anlayabilmiş değilim. Her cümlesinde bıraktığı hüzünden mi yoksa karakterlerin bambaşka soruları zihnimde arşınlamasıyla mı ilgili bilmiyorum ama yine kitabın sonunda boğazıma oturan yumruyla kalakaldım.
Kitap hayatını bir tuzağın içine düşmüş gibi gören Canan'ın penceresinden açılıyor. Torununun öldüğünden haberi olmasın istedikleri anneanneyle kaybettikleri kızlarıymış gibi konuşmasını istedikleri Canan. Daha sonra Başak ve hayatındaki insanları yavaş yavaş tanımaya başlıyoruz.Türkan, Umut, Nana, Ahmet, Abidin... Kitap, Umut için sadece yaşanan an ve geçmişin var olması gibi bir geçmişten bir de şimdiden ilerliyor. Yani düzenli bir ilerleme şekli yok. Bu durum kitaba devam etmeyi bazıları için zorlaştırsa da benim kitapla ilgili en sevdiğim detaylardan biri oldu.
Barış Bıçakçı kitaplarını okuduktan sonra zihninden geçenleri bir noktada toplayabilmek pek de mümkün olmuyor. Hayatın içinden kanıksadığımız, alıştığımız ya da bambaşka bir tarafından hiç karşı karşıya kalmak istemediğimiz durumları, çıplak gerçeği tatlı bir kederle her kitabında sunmayı başarıyor. Yeri bende hiç değişmeyecek yazarlardan biri ve yine aklımdan hiç çıkmayacağını düşündüğüm bir hikaye.
Kitap, son cümlelerde de belirtildiği gibi hem yaşanmış bir hikaye gibi sahici hem de bir efsane gibi tanıdık yazılmış. Karakterlere ve yaşadıklarına alışmamız ve yolculuklarına dahil olmamız pek zaman almıyor. Bu durum yazarın kalemiyle birleşince kitabı nasıl erittiğimin farkına bile varmadım. Babasının kokusunu ucuz sabun ve bisküvi karışımına benzettiği gibi betimlemelerle bende tatlı bir keder bıraktı. Orhan Pamuk kalemiyle tanışmak için doğru bir eser olduğunu düşünüyorum.
“Yazarın dâhi olduğunu düşünen okur, okuduğu kitapta kendini bulmuştur.”
Karakterler arası paslaşmalar, olay örgüsü, alıntılar gibi her detayıyla daha da çok sevdiğim bir kitabı çıkıyor mutlaka yazarın. Antika Titanikde de durum böyle oldu. İlk okuduğum zamandan itibaren en sevdiğim yazarlardan olan sevgili Murat Menteş her zaman olduğu gibi kendisine hayran bıraktı.
